رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٦ - شرط هفتم- شغل و كار او مسافرت نباشد

مسأله ١١٤١. كسى كه از سفر معصيت بر مى‌گردد اگر توبه كرده و تا محلّى كه مى‌خواهد بر گردد هشت فرسخ يا بيشتر باشد، بايد نماز را شكسته بخواند، همچنين اگر توبه نكرده ولى در بازگشت آلوده به معصيت نيست.

مسأله ١١٤٢. هرگاه كسى كه سفرش سفر معصيت است در اثناء راه از قصد خود برگردد، چنانچه باقيمانده راه هشت فرسخ يا بيشتر باشد و يا مجموع رفتن و برگشتن هشت فرسخ است، بايد نماز را شكسته بخواند؛ ولى بعكس اگر به قصد معصيت سفر نكرده، ولى در بين راه قصدش تغيير كند و بقيّه راه را براى معصيت برود، بايد نماز را تمام بخواند، امّا آنچه را قبلًا شكسته خوانده اشكالى ندارد.

شرط ششم- از صحرانشين‌هاى خانه‌بدوش نباشد

مسأله ١١٤٣. «صحرانشينهاى خانه بدوش» كه وطن خاصى ندارند و هرجا آب و خوراك‌براى خود و حيواناتشان فراهم باشد توقّف مى‌كنند، بايد در اين مسافرتها نمازشان را تمام بخوانند و روزه را بگيرند.

مسأله ١١٤٤. هرگاه صحرانشين خانه به دوش مانند مردم ديگر براى زيارت خانه خدا، يا تجارت، يا مسافرت ديگرى غير از آن مسافرت كه جزء زندگى اوست برود بايد نماز را شكسته بخواند.

شرط هفتم- شغل و كار او مسافرت نباشد

مسأله ١١٤٥. راننده‌ها، خلبان‌ها، كشتيبان‌ها و ساربان‌ها و مانند آنها كه سفر شغل آنهاست بايد نماز را تمام بخوانند، ولى در آغاز كار بنابراحتياط، دو سه روز اوّل را جمع بخوانند.

مسأله ١١٤٦. كسى كه شغلش مسافرت نيست، ولى مسافرت مقدّمه شغل اوست، مانند معلّم و كارگر و كارمندى كه خودش ساكن شهرى است و همه روز براى انجام كار به نقطه ديگرى مى‌رود كه رفت و آمد او هشت فرسخ يا بيشتر است،