رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٢ - سوم- توقّف يك ماه بدون قصد

مسأله ١١٧٦. مسافرى كه قصد ده روز كرده بايد روزه واجب را بگيرد و مى‌تواند روزه مستحبّى به جاآورد و نافله‌هاى ظهر و عصر و عشا را هم بخواند.

مسأله ١١٧٧. مسافرى كه قصد كرده ده روز در جايى توقّف كند، چنانچه بعد از گذشتن ده روز يا بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى به جايى كه كمتر از چهار فرسخ است برود و به محلّ اقامه خود بازگردد، بايد نماز را تمام بخواند؛ و هرگاه بخواهد از محلّ اقامت به جاى ديگرى برود كه كمتر از هشت فرسخ است و در محلّ دوم ده روز بماند، بايد نماز خود را در مسير راه و در جاى دوم تمام بخواند؛ امّا اگر هشت فرسخ يا بيشتر باشد در مسير راه شكسته مى‌خواند و در محلّ دوم كه قصد اقامه كرده تمام مى‌خواند.

مسأله ١١٧٨. هرگاه كسى به خيال اين‌كه دوستانش مى‌خواهند ده روز در محلّى بمانند قصد ده روز كند و بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى بفهمد كه آنها قصد نكرده‌اند و منصرف شود، تا مدّتى كه او در آنجاست بايد نماز را تمام بخواند.

سوم- توقّف يك ماه بدون قصد

مسأله ١١٧٩. هرگاه مسافر در محلّى توقّف كند ولى نمى‌داند مدّت توقّف او چند روز است بايد نماز را شكسته بخواند، امّا بعد از گذشتن سى روز بايد نماز را تمام بخواند، اگر چه مقدار كمى بعد از آن در آنجا بماند (اگر يك ماه از ماههاى قمرى بماند كه كمتر از سى روز باشد نيز كافى است مثلًا از دهم اين ماه تا دهم ماه ديگر).

مسأله ١١٨٠. هرگاه كسى مى‌خواهد نه روز يا كمتر در محلّى بماند بعد از گذشتن اين مدّت باز تصميم مى‌گيرد نه روز يا كمتر بماند، تا سى روز، بايد نماز را شكسته بخواند؛ از روز سى و يكم بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ١١٨١. هرگاه توقّف سى روز در يك محل نباشد كافى نيست، بنابراين اگر در جايى مثلًا بيست روز بدون قصد بماند سپس از آنجا چند فرسخ دورتر رود و بيست روز ديگر بماند، نماز او شكسته است.