رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥ - احكام آبها

مسأله ٥٥. هرگاه آب مضاف نجس، با كر يا آب جارى، چنان مخلوط شود كه ديگر به آن مضاف نگويند، پاك مى‌شود.

مسأله ٥٦. هرگاه آبى مطلق بوده، شك كنيم مضاف شده يا نه- مانند سيلابهايى كه نمى‌دانيم به آن آب مى‌گويند يا نه- حكم آب مطلق را دارد، يعنى مى‌توان چيزهاى نجس را با آن شست و وضو گرفت و غسل كرد، امّا بعكس اگر آبى مضاف بوده، شك داريم مطلق شده، حكم آب مضاف را دارد.

مسأله ٥٧. آبى كه معلوم نيست مطلق است يا مضاف، و حالت سابقه آن هم معلوم نيست، چيزى را پاك نمى‌كند، وضو و غسل هم با آن باطل است؛ امّا اگر چيز نجسى به آن برسد نجس نمى‌شود.

مسأله ٥٨. هرگاه آبى بر اثر مجاورت و نزديكى با عين نجس بوى نجس بگيرد، پاك است؛ مگر اين‌كه عين نجس به آن برسد؛ در عين حال اجتناب از آن بهتر است.

مسأله ٥٩. هرگاه آبى كه بو، يا رنگ و يا طعم آن بر اثر نجاست تغيير كرده خود به خود رنگ و بو و طعمش از بين برود پاك نمى‌شود، مگر اين‌كه با آب كر يا باران يا جارى مخلوط گردد.

مسأله ٦٠. آبى كه قبلًا پاك بوده و شك داريم نجس شده يا نه، پاك است؛ و آبى كه قبلًا نجس بوده شك داريم پاك شده يا نه، نجس است.

مسأله ٦١. آب نيم‌خورده‌ «حيوانات نجس» مانند سگ و خوك نجس است، امّا نيم خورده حيوانات حرام گوشت مانند گربه و جانوران درنده، پاك است هرچند خوردن آن مكروه است.

مسأله ٦٢. مستحبّ است آب نوشيدنى كاملًا تميز بوده باشد، خوردن آبهاى آلوده كه موجب بيمارى مى‌گردد حرام است. آبهاى شست و شو نيز شايسته است تميز باشد و از آبهاى متعفّن و آلوده تا آنجا كه ممكن است، بايد پرهيز شود.