رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٠ - شرايط و احكام نذر و عهد

و خصوصيّات آن را معيّن نكند يك نماز دو ركعتى كفايت مى‌كند، نذر ساير كارهاى خير نيز همين‌گونه است.

مسأله ٢٢٨٥. هرگاه نذر كند روز معيّنى را روزه بگيرد، احتياط واجب آن است كه آن روز سفر نكند تا بتواند روزه خود را به جا آورد و چنانچه در آن روز سفر غير ضرورى كند احتياط واجب آن است كه روزه را در سفر بگيرد و بعدا نيز قضا كند و كفّاره هم بدهد.

مسأله ٢٢٨٦. اگر كسى از روى اختيار به نذر خود عمل نكند گناه كرده و بايد كفّاره بدهد و كفّاره نذر عبارت است از اطعام شصت فقير، يا دو ماه پى در پى روزه گرفتن (يعنى سى و يك روز آن را پشت سر هم بجا آورد)، يا يك بنده آزاد كردن؛ و در زمان ما كه بنده آزاد كردن موضوع ندارد در ميان دو چيز ديگر مخيّر است.

مسأله ٢٢٨٧. اگر نذر كند تا وقت معيّنى عملى را ترك نمايد بعد از گذشتن آن وقت مى‌تواند آن كار را به جا آورد و اگر پيش از گذشتن وقت از روى فراموشى يا اجبار انجام دهد چيزى بر او نيست، ولى لازم است تا آخر وقت نذر، آن عمل را بجا نياورد واگر بدون عذر آن را بجا آورد بايد مطابق آنچه در مسأله پيش گفته شد كفّاره بدهد.

مسأله ٢٢٨٨. كسى كه نذر كرده عملى را مستمرّاً ترك كند و زمانى براى آن معيّن ننموده، چنانچه از روى اختيار آن را به جا آورد براى دفعه اوّل بايد كفّاره بدهد و اگر نذر او چنان بوده كه هر دفعه از آن عمل، مستقلًّا تحت نذر قرار داشته احتياط واجب آن است كه براى هر دفعه، كفّاره‌اى بدهد، امّا اگر چنين قصدى نداشته، يا شك كند قصدش چگونه بوده يك كفّاره بيشتر واجب نيست.

مسأله ٢٢٨٩. اگر نذر كند در هر هفته روز معيّنى (مثلًا روز جمعه) را روزه بگيرد، چنانچه يكى از جمعه‌ها مصادف با عيد فطر يا قربان شود، يا عذر ديگرى مانند حيض براى او پيش آيد، بايد روزه راترك كند احتياطاً قضاى آن را به جا آورد.

مسأله ٢٢٩٠. هرگاه نذر كند مقدار معيّنى را صدقه دهد، چنانچه پيش از دادن‌