رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤ - احكام آبها

مسأله ٥٠. گرچه آب چاه بر اثر افتادن چيز نجس در آن نجس نمى‌شود، ولى مستحبّ است مقدارى از آب آن را براى هريك از اشياء نجس بكشند و دور بريزند، اين مقدار در كتابهاى مفصل فقهى تعيين شده است.

مسأله ٥١. چاههاى عميق و نيمه عميق و معمولى كه آب آن با موتور و تلمبه كشيده مى‌شود هرگاه آبى كه از آن كشيده اند، به مقدار كر باشد پاك كننده است و اگر كمتر از كر باشد مادام كه آب جريان مستمر دارد حكم آب چاه را دارد و با ملاقات نجاست نجس نمى‌شود.

مسأله ٥٢. هرگاه آب چاه بر اثر ريختن عين نجس در آن بو، يا رنگ يا طعم نجاست گيرد و بعداً اين تغيير، خود به خود از بين برود، آب چاه پاك نمى‌شود، مگر اين‌كه آبهاى تازه‌اى از آن بجوشد و با آن مخلوط گردد.

احكام آبها

مسأله ٥٣. آب مضاف كه در اوّل اين بحث معنى آن گفته شد مانند گلاب و آب‌ميوه، چيز نجس را پاك نمى‌كند، و نيز وضو و غسل با آن صحيح نيست.

مسأله ٥٤. هرگاه آب مضاف با چيز نجسى ملاقات كند نجس مى‌شود، مگر در سه صورت:

اوّل: از بالا به پايين بريزد، مثلًا گلاب را از گلابدان روى دست نجسى بريزيم، گلابهايى كه در گلابدان است نجس نمى‌شود.

دوم: مانند فوّاره با فشار از پايين به بالا رود، در اين صورت نيز تنها آن قسمت كه با نجس ملاقات كرده نجس مى‌شود.

سوم: بقدرى زياد باشد كه بگويند نجاست به آن سرايت نكرده، مثل اين‌كه استخر بزرگى از آب مضاف باشد و نجس در گوشه‌اى از آن بيفتد يا لوله طولانى از نفت باشد و نجس با يك طرف آن ملاقات كند، در اين‌گونه موارد، بقيّه نجس نمى‌شود.