رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦ - راههاى ثابت شدن نجاست

آن نماز بخواند، بنابر احتياط واجب.

مسأله ١٣٢. احتياط مستحبّ آن است كه از عرق جُنُب از حرام پرهيز شود و براى رعايت اين احتياط، بهتر است با آب ملايم غسل كند، كه به هنگام غسل بدن او عرق نكند، اين در صورتى است كه با آب قليل غسل نمايد؛

و اگر با آب كر و مانند آن باشد اشكال ندارد؛ امّا بعد از پايان غسل يك بار همه بدن را آب بكشد (بنابر احتياط مستحبّ).

مسأله ١٣٣. نزديكى كردن با همسر در حال عادت ماهيانه يا در حال روزه ماه مبارك رمضان، حرام است؛ و اگر عرق كند، احتياط واجب آن است كه با آن، معامله عرق جُنُب از حرام كند.

مسأله ١٣٤. منظور از عرق جُنُب از حرام عرقى است كه در آن حال يا بعد از آن، پيش از آن كه غسل كند از بدن او بيرون مى‌آيد.

مسأله ١٣٥. هرگاه جنب از حرام به واسطه نداشتن آب، يا عذر ديگر، يا تنگى وقت تيمّم كند، عرقهاى بدن او بعد از آن مشكلى ندارد، و نمازخواندن با آن، جايز است.

راههاى ثابت شدن نجاست‌

مسأله ١٣٦. نجس بودن چيزى از سه راه ثابت مى‌شود:

اوّل‌، آن كه انسان يقين پيدا كند، ولى گمان حتّى گمان قوى كافى نيست؛ بنابراين، غذا خوردن در بعضى از اماكن عمومى كه گاه انسان گمان قوى به نجس بودن آنها دارد جايز است، مگر آن‌كه يقين به نجاست پيدا كند.

دوم‌، آن كه‌ «ذو اليد» يعنى كسى كه چيزى در اختيار اوست (مانند صاحب خانه و فروشنده و خدمتكار) خبر دهد كه آن چيز نجس است.

سوم‌، دو نفر عادل و يا حتّى يك نفر گواهى دهد.

مسأله ١٣٧. هرگاه چيزى پاك بوده و شك دارد نجس شده يا نه، پاك است؛