رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٥ - احكام اوقات نماز

كنند، چنانچه گمان قوى داشته باشند مى‌توانند مشغول نماز شوند.

مسأله ٦٨٤. هرگاه مطابق دستورهاى بالا مشغول نماز شود و در بين نماز بفهمد كه هنوز وقت داخل نشده، نماز او باطل است. همچنين اگر بعد از نماز بفهمد كه تمام نماز را پيش از وقت خوانده بايد نماز را اعاده كند؛ ولى اگر در بين نماز يا بعد از نماز بفهمد وقت داخل شده بوده نمازش صحيح است.

مسأله ٦٨٥. هرگاه انسان بر اثر غفلت و فراموشى مشغول نماز شود بى‌آن‌كه از دخول وقت با خبر گردد چنانچه تمام نمازش در وقت واقع شده باشد صحيح است؛ و اگر همه يا قسمتى از آن پيش از وقت بود نمازش باطل است.

مسأله ٦٨٦. هرگاه بعد از نماز شك كند نماز را در وقت خوانده يا نه، نماز او صحيح است، به شرط آن‌كه هنگام شروع نماز غافل از وقت نباشد؛ ولى اگر در بين نماز شك كند، نماز او باطل است و بايد پس از دخول وقت اعاده كند.

مسأله ٦٨٧. در تنگى وقت اگر انجام مستحبّات نماز باعث شود مقدارى از واجبات در خارج وقت واقع گردد بايد آن مستحبات (مانند قنوت و اقامه) را ترك كند.

مسأله ٦٨٨. كسى كه به اندازه يك ركعت نماز وقت دارد بايد تمام نماز را به نيّت ادا بخواند، ولى تأخير انداختن نماز تا اين حد حرام است؛ بنابر اين اگر به اندازه پنج ركعت تا مغرب وقت داشته باشد نماز ظهر و عصر را به نيّت ادا بخواند؛ و به همين ترتيب نسبت به ساير نمازها.

مسأله ٦٨٩. يكى از مستحبات مؤكّد اين است كه نماز را در اوّل وقت فضيلت آن بخوانند و در روايات راجع به آن بسيار سفارش شده است؛ و هرچه به اوّل وقت فضيلت نزديكتر باشد بهتر است.

مسأله ٦٩٠. كسانى كه داراى عذرى هستند و يقين دارند عذرشان تا آخر وقت برطرف مى‌شود، واجب است صبر كنند؛ و چنانچه يقين داشته باشند عذر باقى‌