رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٨ - احكام وضوى جبيره

مى‌گذارند «جبيره» ناميده مى‌شود.

مسأله ٣٤٥. هرگاه در يكى از جاهاى وضو زخم يا دمل يا شكستگى باشد چنانچه روى آن باز است و خون ندارد و آب هم براى آن مضر نيست، بايد مطابق معمول وضو بگيرد.

مسأله ٣٤٦. هرگاه زخم يا دمل يا شكستگى در صورت و دستها است و روى آن باز است امّا آب ريختن روى آن ضرر دارد، كافى است اطراف آن را بشويد، ولى اگر كشيدن دست مرطوب بر آن ضرر ندارد بايد دست مرطوب بر خود آن نيز بكشد و اگر ضرر دارد مستحبّ است پارچه پاكى روى آن بگذارد و دست مرطوب روى آن بكشد.

مسأله ٣٤٧. هرگاه زخم يا دمل و شكستگى در محلّ مسح باشد چنانچه نتواند آن را مسح كند بايد پارچه پاكى روى آن بگذارد و روى پارچه را با رطوبت آب وضو مسح كند و بنابر احتياط واجب، تيمّم هم بنمايد. و اگر گذاشتن پارچه ممكن نباشد بايد وضوى بدون مسح بگيرد و بنابر احتياط واجب تيمّم هم بكند.

مسأله ٣٤٨. هرگاه زخم يا دمل و شكستگى، با پارچه يا گچ يا مانند آن بسته شده است، چنانچه باز كردن آن ضرر و مشقّت زيادى ندارد و آب هم براى آن مضر نيست، بايد آن را باز كند و وضو بگيرد؛ در غير اين صورت اطراف زخم يا شكستگى را بشويد، و احتياط مستحب آن است كه روى جبيره را نيز مسح كند؛ و اگر جبيره، نجس است يا نمى‌شود روى آن دستِ مرطوب بكشد، پارچه پاكى بر آن ببندد و دستِ مرطوب روى آن بكشد.

مسأله ٣٤٩. هرگاه جبيره تمام صورت يا تمام يكى از دستها را گرفته باشد، بايد بنابر احتياط هم وضوى جبيره‌اى بگيرد و هم تيمّم كند، همچنين اگر جبيره تمام اعضاى وضو را گرفته باشد.

مسأله ٣٥٠. كسى كه در كف دست و انگشتهايش جبيره دارد و در موقع وضو دست تر روى آن كشيده، مى‌تواند مسح سر و پا را با همان رطوبت انجام دهد