رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٢ - ٣ قيام

مسأله ٩١٣. كسى نمى‌تواند براى ياد دادن واجبات نماز، مزد بگيرد (بنابراحتياط واجب)؛ امّا براى مستحبّات مانعى ندارد، مگر اين كه از شعائر دين باشد يا حفظ احكام الهى منوط به تعليم آن گردد.

مسأله ٩١٤. هرگاه يكى از كلمات حمد و سوره يا ذكرهاى ديگر نماز را نداند، يا زير و زبر آن را غلط بخواند، يا حرفى را به حرف ديگرى تبديل كند، مثلًا به جاى (ض) (ز) بگويد بطورى كه از نظر لغت عرب غلط باشد، نماز او باطل است.

مسأله ٩١٥. هرگاه كلمه يا تلفّظ آيه يا ذكرى را صحيح مى‌دانسته و مدّتى در نمازها خوانده و بعد بفهمد غلط بوده، نمازش اعاده ندارد؛ هرچند احتياط مستحب اعاده يا قضاى آن است.

مسأله ٩١٦. لازم نيست آنچه را علماى تجويد براى بهتر خوانى قرآن ذكر كرده‌اند رعايت كند، بلكه لازم است طورى بخواند كه بگويند عربى صحيح است؛ هرچند رعايت دستورات تجويد بهتر است.

مسأله ٩١٧. احتياط واجب آن است كه در نماز، وقف به حركت ننمايد؛ و معنى وقف به حركت آن است كه زير و زبر آخر كلمه را بگويد، امّا بين آن كلمه و كلمه بعد فاصله دهد، مثل اين‌كه بگويد: اللَّهُ اكْبَرُ (و آخر آن را ضمّه دهد) امّا مدّتى سكوت كند بعد بِسْمِ اللَّه را شروع نمايد. ولى وصل به سكون مانعى ندارد، هرچند ترك آن بهتر است، معنى وصل به سكون اين است كه آخر جمله را بدون كسره و فتحه بخواند و بلافاصله آيه يا كلمه بعد را بگويد.

مسأله ٩١٨. در ركعت سوم و چهارم نمازهاى سه ركعتى و چهار ركعتى، مخير است كه حمد بخواند (بدون سوره) يا سه مرتبه تسبيحات اربعه (يعنى‌ «سُبْحانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ للَّهِ وَ لا الهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ اكْبَرُ») بگويد، بلكه يك مرتبه نيز كافى است؛ و مانعى ندارد در يك ركعت حمد و در ركعت ديگر تسبيحات بگويد.

مسأله ٩١٩. واجب است در ركعت سوم و چهارم نماز، حمد يا تسبيحات اربعه را آهسته بخوانند، حتّى‌ بِسْم اللَّه‌ را (بنابر احتياط واجب).