رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٦ - مسائل متفرّقه شكّيّات

مسأله ١٠٨٥. كسى كه نشسته نماز مى‌خواند اگر شكّى كند كه بايد براى آن يك ركعت نماز احتياط ايستاده، يا دو ركعت نشسته بخواند، بايد يك ركعت نماز نشسته به جا آورد؛ و اگر شكّى كند كه بايد براى آن دو ركعت نماز احتياط ايستاده بخواند بايد دو ركعت نشسته به جا آورد، همچنين در ساير شكها.

مسأله ١٠٨٦. كسى كه نماز ايستاده مى‌خواند اگر موقع خواندن نماز احتياط از ايستادن عاجز شود، بايد مثل كسى كه نماز را نشسته مى‌خواند- و حكم آن در مسأله قبل گذشت- نماز احتياط را به جا آورد؛ و بعكس كسى كه نماز نشسته مى‌خواند اگر موقع خواندن نماز احتياط بتواند بايستد بايد به وظيفه كسى كه نماز را ايستاده مى‌خواند عمل كند.

طريقه نماز احتياط

مسأله ١٠٨٧. نماز احتياط كه براى شك در ركعتهاى نماز به جا آورده مى‌شود به اين ترتيب است كه بعد از سلام نماز بايد فورا نيّت نماز احتياط كند و «اللَّه اكبر» بگويد و حمد را بخواند (و سوره را ترك كند) بعد به ركوع رود و مانند نمازهاى معمولى سجده نمايد؛ اگرنماز احتياط او يك ركعت است، بعد از دو سجده، تشهّد بخواند و سلام دهد؛ و اگر دو ركعت است، بعد از دو سجده، يك ركعت ديگر را مثل ركعت اوّل به جا آورد و بعد از تشهّد سلام دهد.

مسأله ١٠٨٨. نماز احتياط، اذان و اقامه و سوره و قنوت ندارد و حمد را بايد آهسته بخواند، حتّى احتياط واجب آن است كه‌ «بسم‌اللَّه» را نيز آهسته بگويد و در ميان اصل نماز و نماز احتياط كارى كه نماز را باطل مى‌كند انجام ندهد.

مسأله ١٠٨٩. هرگاه قبل از خواندن نماز احتياط متوجّه شود نمازى را كه خوانده صحيح بوده، نماز احتياط لازم نيست؛ و اگر در وسط نماز احتياط بفهمد مى‌تواند آن را رها كند.

مسأله ١٠٩٠. هرگاه پيش از خواندن نماز احتياط متوجّه شود كه ركعتهاى نمازش‌