رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٦ - شرايط و احكام ضمانت

ضمانت‌

مسأله ١٩٧٦. هرگاه انسان بخواهد ضامن شود كه بدهى كسى را بدهد مى‌تواند صيغه لفظى به زبان فارسى يا عربى يا هر زبان ديگر بخواند و مثلًا بگويد: «من ضامنم طلب فلان كس را بدهم» و طلبكار هم بگويد: «قبول كردم» و نيز مى‌تواند قرارداد ضمانت را به وسيله امضا كردن ضمانت نامه، يا هر كار ديگر كه اين مطلب را به طلبكار بفهماند و او هم عملًا قبول كند، انجام دهد.

مسأله ١٩٧٧. بعد از ضامن شدن، بدهى بدهكار به ذمّه ضامن منتقل مى‌گردد و ذمّه بدهكار پاك مى‌شود و اگر ضمانت به خواهش بدهكار صورت گرفته باشد هر وقت ضامن بدهى را داد مى‌تواند آن را از بدهكار سابق بگيرد. نوع ديگرى از ضمان نيز وجود دارد كه شخصى، ضامن ديگرى مى‌شود، به اين منظور كه اگر بدهكار در دادن بدهى كوتاهى كرد، يا نتوانست آن را بپردازد، طلبكار طلب خود را از ضامن بگيرد، اين نوع ضمان نيز صحيح است و غالب ضمانتهايى كه در بانكها يا در برابر وامها مى‌گيرند از اين قبيل است (اوّلى را نقل ذمّه و دومى را ضمّ ذمّه به ذمّه مى‌گويند و هر دو صحيح است).

شرايط و احكام ضمانت‌

مسأله ١٩٧٨. «ضامن» و «طلبكار» بايد بالغ و عاقل باشند، و كسى آنها را مجبور نكرده باشد، ونيز سفيه نباشند و طلبكارى كه حاكم شرع به واسطه ورشكستگى او را از تصرّف در اموالش جلوگيرى كرده نمى‌تواند ضامن بگيرد (يعنى طلب خود را