رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٣ - احكام شهيد

٣. در موردى كه ميّت را در جايى دفن كرده اند كه نسبت به او بى‌احترامى است، مانند قبرستان كفّار، يا جايى كه كثافات مى‌ريزند.

٤. براى انجام يك مطلب شرعى كه اهمّيّت آن از شكافتن قبر بيشتر است، مثل اين‌كه بخواهند بچه زنده‌اى را از شكم زن حامله بيرون آورند. (البتّه معلوم است بچّه مدّت كمى بعد از مادر ممكن است زنده بماند).

٥. در جايى كه بترسند درنده‌اى به بدن ميّت آسيب برساند، يا دشمن آن را بيرون آورد.

٦. در موردى‌كه قسمتى از بدن ميّت با او دفن نشده و بخواهند دفن كنند، ولى احتياط واجب آن است كه آن قسمت را طورى دفن كنند كه بدن ميّت ظاهر نشود.

مسأله ٦٠٠. هرگاه كسى وصيّت كند بدن او را در جاى معيّنى دفن كنند و به وصيّت او عمل نكنند و در جاى ديگرى دفن شود، جايز نيست قبر او را نبش كنند و به جاى مورد وصيّت انتقال دهند.

مسأله ٦٠١. هرگاه كسى وصيّت كند كه بعد از دفن، قبر او را نبش كرده و بدن او را به مشاهد مشرفه يا نقطه ديگر ببرند، عمل به چنين وصيتى مشكل است.

مسأله ٦٠٢. تأخير دفن ميّت در صورتيكه موجب هتك و توهين او باشد جايز نيست.

احكام شهيد

مسأله ٦٠٣. غسل دادن ميّت مسلمان و كفن كردن او چنان كه گفته شد واجب است؛ ولى دو گروه از اين حكم مستثنا هستند:

اوّل، «شهيدان راه خدا» يعنى كسانى كه در ميدان جهاد در راه اسلام، همراه پيامبر صلى الله عليه و آله يا امام معصوم عليه السلام يا نايب خاصّ او كشته شده‌اند؛ همچنين كسانى كه در حال غيبت امام زمان (ارواحنا فداه) براى دفاع در برابر دشمنان اسلام كشته مى‌شوند، خواه مرد باشند، يا زن، بزرگ باشند يا كودك؛ در اين‌گونه موارد غسل‌