رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٣ - احكام جماعت

شرط چهارم- مأموم جلوتر از امام نايستد

مسأله ١٢٤٥. اگر مأموم در ابتداى جماعت يا در اثناء، جلوتر از امام بايستد جماعت او باطل مى‌شود، احتياط اين است كه مساوى هم نايستد، بلكه كمى عقب تر قرار گيرد و اين عقب تر بودن در تمام حالات نماز مراعات گردد حتّى در حالت ركوع و سجود.

احكام جماعت‌

مسأله ١٢٤٦. هرگاه مأموم بداند نماز امام قطعاً باطل است، مثلًا بداند امام وضو ندارد، نمى‌تواند به او اقتدا كند هر چند امام متوجّه نباشد؛ امّا اگر مأموم بعد از نماز بفهمد كه امام عادل نبوده و يا خداى نكرده كافر بوده يا نمازش باطل بوده، نماز مأموم صحيح است.

مسأله ١٢٤٧. اگر مأموم در اثناء نماز شك كند كه نيّت اقتدا كرده يا نه، چنانچه در حالى باشد كه اطمينان پيدا كند مشغول جماعت است، نماز را به جماعت تمام مى‌كند، ولى اگر اطمينان پيدا نكند بايد نماز را به نيّت فرادى انجام دهد.

مسأله ١٢٤٨. بدون عذر نمى‌توان از جماعت جدا شد و نيّت فرادى كرد، خواه از اوّل تصميم بر اين كار داشته باشد، يا در اثناء نماز.

مسأله ١٢٤٩. هرگاه مأموم به واسطه عذرى بعد از حمد و سوره امام از او جدا شد و نيّت فرادى كرد لازم نيست حمد و سوره را بخواند؛ ولى اگر پيش از تمام شدن حمد و سوره نيّت فرادى كند بايد آن مقدار را كه امام نخوانده بخواند.

مسأله ١٢٥٠. اگر در اثناء نماز به خاطر عذرى نيّت فرادى كند نمى‌تواند دوباره به جماعت برگردد؛ و نيز اگر مردّد شود كه نيّت فرادى‌ كند يا نكند و بعد تصميم بگيرد نماز را به جماعت تمام كند جماعت او اشكال دارد، امّا هرگاه شك كند كه نيّت فرادى كرده يا نه، بنا مى‌گذارد بر اين‌كه نيّت فرادى‌ نكرده است.

مسأله ١٢٥١. اگر موقعى كه امام در ركوع است به او اقتدا كند و به ركوع رود و به‌