رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣٨ - شرايط و احكام نذر و عهد

نذر و عهد

مسأله ٢٢٧٢. «نذر» آن است كه كار خيرى را براى خدا بر عهده خود قراردهد، يا ترك كارى كه نكردن آن بهتر است.

مسأله ٢٢٧٣. نذر دو قسم است: ١. نذرى كه به صورت «مشروط» انجام مى‌شود، مثلًا مى‌گويد: چنانچه مريض من خوب شود انجام فلان كار براى خدا بر عهده من است (اين را «نذر شكر» گويند.) يا اگر مرتكب فلان كار بد شوم فلان كار خير را براى خدا انجام خواهم داد (و آن را «نذر زجر» گويند).

٢. نذر مطلق است و آن اين‌كه بدون هيچ قيد و شرطى بگويد: «من براى خدا نذر مى‌كنم كه نماز شب بخوانم» و همه اينها صحيح است.

شرايط و احكام نذر و عهد

مسأله ٢٢٧٤. نذر در صورتى صحيح است كه براى آن صيغه خوانده شود، خواه به عربى باشد يا زبانهاى ديگر، بنابراين اگر بگويد چنانچه فلان حاجت من روا شود براى خدا بر من است كه فلان مقدار مال را به فقير بدهم، نذر او صحيح است، بلكه اگر بگويد نذر مى‌كنم براى خدا اگر فلان حاجت من رواشود فلان كار خير را انجام دهم، كافى است.

مسأله ٢٢٧٥. نذر در صورتى صحيح است كه از انسان بالغ و عاقل صورت گيرد و از روى اختيار و قصد باشد، بنابراين نذر از روى اجبار، يا به واسطه عصبانى شدن‌