رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٦ - مسائل متفرّقه زكات فطره

مسأله ١٧١٣. هرگاه به جاى يك صاع، نصف صاع از جنس خوب بدهد بطورى كه قيمتش به اندازه يك صاع جنس معمولى باشد، كافى نيست؛ و اگر آن را به قصد قيمت فطره هم بدهد اشكال دارد.

مسأله ١٧١٤. انسان نمى‌تواند نصف صاع را از يك جنس (مثلًا گندم) و نصف صاع را از جنس ديگر (مثلًا جو) بدهد، مگر اين‌كه مخلوط آن دو غذاى معمول آن محل باشد.

مسأله ١٧١٥. مستحبّ است در دادن زكات فطره خويشاوندان محتاج را بر ديگران مقدّم دارد و بعد همسايگان نيازمند را؛ و مستحبّ است اهل علم و فضل را اگر نيازى داشته باشند بر غير آنها مقدّم بشمرد.

مسأله ١٧١٦. هرگاه به گمان اين‌كه كسى فقير است به او فطره دهند و بعد معلوم شود فقير نبوده، مى‌تواند آن مال را پس بگيرد و به مستحق بدهد؛ و اگر پس نگيرد بايد از مال خودش فطره را بدهد؛ و اگر از بين رفته باشد، در صورتى كه گيرنده فطره مى‌دانسته آنچه را گرفته زكات فطره است، بايد عوض آن را بدهد و در غير اين صورت عوض بر او واجب نيست؛ و اگر دهنده فطره در تحقيق حال فقير كوتاهى نكرده باشد بر او هم چيزى نيست.

مسأله ١٧١٧. به كسى كه ادّعاى احتياج مى‌كند نمى‌توان زكات فطره داد، مگر آن كه اطمينان حاصل گردد كه او فقير است، يا لااقل از ظاهر حالش گمان پيدا شود و يا بداند سابقاً فقير بوده و رفع فقر او ثابت نشده باشد.

مسائل متفرّقه زكات فطره‌

مسأله ١٧١٨. در زكات فطره مانند زكات مال، قصد قربت لازم است، يعنى بايد براى اطاعت فرمان خدا زكات فطره بدهد و نيّت فطره نيز شرط است.

مسأله ١٧١٩. زكات فطره را نمى‌توان قبل از ماه رمضان داد و اگر بدهد بايد روز عيد فطر اعاده كند، همچنين احتياط واجب آن است كه در ماه مبارك رمضان هم‌