رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٤ - زكات فطره

آنان بدهد و او هم با همين قصد به ديگرى مى‌دهد، تا نفر آخر؛ و بهتر است بعداً آن را به كسى بدهند كه از خودشان نباشد؛ و اگر يكى از آنها صغير است ولىّ او به جاى او بگيرد و بعد به شخص ديگرى دهد.

مسأله ١٦٩٩. هرگاه بعد از غروب شب عيد فطر بچّه‌دار شود، يا كسى نانخور او گردد، مستحبّ است فطره او را بپردازد، ولى واجب نيست.

مسأله ١٧٠٠. اگر انسان نانخور كسى باشد، ولى قبل از غروب نانخور ديگرى شود، زكات فطره او بر عهده شخص دوم است، مثل اين‌كه دختر پيش از غروب به خانه شوهر رود كه شوهرش بايد فطره او را بدهد.

مسأله ١٧٠١. اگر زكات فطره انسان بر ديگرى واجب باشد، بر خود او واجب نيست، ولى اگر كسى كه بر او واجب است نپردازد، احتياط واجب آن است كه اگر مى‌تواند خودش بدهد.

مسأله ١٧٠٢. هرگاه فطره انسان بر ديگرى واجب باشد اگر خودش آن را بپردازد از او ساقط نمى‌شود، مگر اين‌كه با اذن و اجازه طرف باشد.

مسأله ١٧٠٣. زنى كه شوهرش مخارج او را نمى‌دهد و نانخور ديگرى است فطره‌اش بر عهده كسى است كه نانخور او مى‌باشد؛ و اگر زن غنى است و از مال خود خرج مى‌كند بايد شخصاً فطره را بدهد.

مسأله ١٧٠٤. كسى كه سيّد است نمى‌تواند زكات فطره از غير سيّد بگيرد.

مسأله ١٧٠٥. طفل شير خوارى كه از مادر يا دايه شير مى‌خورد، فطره او بر كسى است كه مخارج مادر يا دايه را مى‌پردازد و اگر از اموال خود آن طفل خرجش را بردارند فطره او بر كسى واجب نيست، نه بر خودش و نه بر ديگرى.

مسأله ١٧٠٦. هرگاه كسى مخارج عيالاتش را از مال حرام بدهد، واجب است فطره آنها را از مال حلال بدهد.

مسأله ١٧٠٧. هرگاه انسان كسى را اجير كند و شرط نمايد كه مخارج او را نيز بدهد (مانند خدمتكار) بايد فطره او را هم بدهد، ولى در مورد كارگرانى كه مخارج‌