رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧١ - ٣ قيام

مسأله ٩٠٦. واجب است مردان، حمد و سوره نماز صبح و مغرب و عشا را بلند و حمد و سوره نماز ظهر و عصر را آهسته بخوانند؛ و زنان نيز بايد حمد و سوره نماز ظهر و عصر را آهسته بخوانند، امّا حمد و سوره نماز صبح و مغرب و عشا را مى‌توانند بلند يا آهسته بخوانند، ولى اگر نامحرم صداى آنها را بشنود احتياط مستحب آن است كه آهسته بخوانند.

مسأله ٩٠٧. در جايى كه بايد حمد و سوره را بلند بخواند اگر عمداً يك كلمه را آهسته بخواند، نماز باطل است؛ همچنين در جايى كه بايد آهسته بخواند اگر يك كلمه را بلند بخواند، نماز باطل مى‌شود.

مسأله ٩٠٨. هرگاه در جايى كه بايد قرائت را بلند بخواند عمداً آهسته بخواند يا در جايى كه بايد آهسته بخواند عمداً بلند بخواند، نمازش باطل است؛ ولى اگر از روى فراموشى، يا ندانستن مسأله باشد، صحيح است، مگر اين‌كه در ياد گرفتن مسأله كوتاهى كرده باشد، كه بنابر احتياط واجب اعاده مى‌كند.

مسأله ٩٠٩. هرگاه در اثناء حمد و سوره متوجّه شود مقدارى را بر خلاف دستور بالا سهواً بلند يا آهسته خوانده، لازم نيست برگردد؛ هرچند بهتر است برگردد و صحيح بخواند.

مسأله ٩١٠. هرگاه كسى در قرائت و ذكر نماز صداى خود را بيش از حدّ معمول بلند كند و با فرياد بخواند، نمازش باطل است.

مسأله ٩١١. بايد قرائت و ذكر نماز را صحيح بخواند؛ و اگر نمى‌داند، ياد بگيرد، امّا كسانى كه نمى‌توانند تلفّظ صحيح را ياد بگيرند بايد همانطور كه مى‌توانند بخوانند؛ و براى چنين اشخاصى بهتر است كه تا مى‌توانند نماز خود را با جماعت به جا آورند.

مسأله ٩١٢. كسى كه در ياد گرفتن قرائت و ذكر نماز كوتاهى كرده نمازش باطل است؛ و اگر وقت تنگ شده احتياط واجب آن است كه با جماعت نماز بخواند؛ و اگر دسترسى به جماعت ندارد نمازش در تنگى وقت صحيح است.