رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٧ - شرط هفتم- شغل و كار او مسافرت نباشد

بايد نماز را تمام بخواند و روزه را بگيرد، ولى در آغاز كار بنابراحتياط، دو سه روز اوّل را جمع بخوانند.

مسأله ١١٤٧. كسى كه شغلش مسافرت است اگر براى كار ديگرى غير از شغل خود (مثلًا براى حج يا زيارت يا مقصد ديگرى) مسافرت كند، بايد مانند ساير مسافران نماز را شكسته بخواند، ولى اگر راننده‌اى اتومبيل خود را براى زيارت كرايه دهد و در ضمن خودش هم زيارت كند بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ١١٤٨. كسانى كه راهنماى حج و مدير كاروان حجّاج و مانند آن مى‌باشند، در صورتى كه مسافرت جزء يا مقدّمه شغل آنها محسوب شود و اين كار مدّت قابل ملاحظه‌اى (حدود چند ماه) به طول انجامد بايد نماز را تمام بخوانند.

مسأله ١١٤٩. كسى كه در مقدارى از سال شغلش مسافرت است مثل راننده‌اى كه فقط در تابستان يا زمستان كار رانندگى مى‌كند، بايد در سفرى كه مشغول به كارش هست نماز را تمام بخواند.

مسأله ١١٥٠. كسى كه شغلش رانندگى داخل شهرهاست اگر اتّفاقاً به سفر خارج از شهر برود و هشت فرسخ و بيشتر باشد نمازش شكسته است، امّا كسى كه هم رانندگى داخل شهر مى‌كند و هم راننده بيابانى است وقتى به خارج شهر مى‌رود نماز را بايد تمام بخواند.

مسأله ١١٥١. كسى كه شغلش مسافرت است اگر ده روز يا بيشتر در محلّى بماند، خواه وطن او باشد يا نه، و خواه از اوّل قصد ده روز داشته يا نه، بايد در سفر اوّل نماز را شكسته بخواند و اگر شك كند كه ده روز مانده يا نه، بايد نمازش را تمام بخواند.

مسأله ١١٥٢. كسانى كه براى خود وطنى اختيار نكرده‌اند و به سياحت و جهانگردى مشغولند بايد نماز را تمام بخوانند.

مسأله ١١٥٣. كسى كه شغلش مسافرت نيست، ولى در شهر يا دهى جنسى دارد كه براى حمل آن مسافرتهاى پى در پى مى‌كند بايد نماز را شكسته بخواند.