رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٢ - شرايط و احكام امانت

مال را به صاحبش يا كسى كه بهتر حفظ مى‌كند برساند.

مسأله ٢٠٠٢. هرگاه صاحب مال محلّى را براى نگهدارى مال خود معيّن كند و به امانتدار بگويد كه بايد آن را در اينجا حفظ كنى و به جاى ديگر نبرى، امانتدار حق ندارد آن را به جاى ديگر ببرد، مگر آن‌كه احتمال دهد در آنجا از بين مى‌رود و بداند چون آنجا در نظر صاحب مال براى حفظ بهتر بوده است گفته است بيرون نبر، ولى اگر نداند به چه جهت اين سخن را گفته بايد به جاى ديگر نبرد و اگر ببرد و تلف شود احتياط واجب آن است كه عوض آن را بدهد.

مسأله ٢٠٠٣. اگر صاحب مال جايى را براى نگهدارى مال معيّن كند، ولى به امانتدار نگويد آن را به جاى ديگر نبر، چنانچه امانتدار احتمال دهد كه در آنجا از بين مى‌رود بايد آن را به جاى ديگرى كه محفوظتر است ببرد و چنانچه مال در جاى اوّل بماند و تلف شود ضامن است.

مسأله ٢٠٠٤. هرگاه صاحب مال ديوانه شود، امانتدار بايد امانت را فوراً به ولىّ او برساند، يا به او خبر دهد كه مال را ببرد؛ و اگر بدون عذر شرعى اين كار را نكند و مال تلف شود ضامن است، مگر اين‌كه ولىّ او اجازه دهد امانت به حال خود بماند.

مسأله ٢٠٠٥. هرگاه صاحب مال بميرد، امانتدار بايد مال را به وارث او برساند، يا به او خبر دهد كه آن را ببرد؛ و چنانچه در اين كار كوتاهى كند ضامن است؛ ولى اگر براى آن‌كه مى‌خواهد وارث را بشناسد، يا بداند ميّت وارث ديگرى هم دارد يا نه، مال را ندهد و مال تلف شود، ضامن نيست.

مسأله ٢٠٠٦. اگر صاحب مال بميرد و چند وارث داشته باشد، امانتدار بايد مال را به همه ورثه بسپارد، يا به كسى كه وكيل همه آنان باشد؛ بنابراين، اگر تمام مال را فقط به يكى از ورثه بدون اجازه ديگران بدهد، ضامن سهم ديگران است.

مسأله ٢٠٠٧. هرگاه امانتدار بميرد، يا ديوانه شود، وارث يا ولىّ او بايد هر چه زودتر به صاحب مال اطّلاع دهد، يا امانت را به او برساند.