رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦١ - شرايط وضو

مسأله ٢٩٩. اگر غير از اعضاى وضو جايى از بدن نجس باشد مانعى براى وضو ندارد، ولى در مخرج بول و غائط احتياط مستحب آن است كه اوّل آن را تطهير كرده، بعد وضو بگيرد.

مسأله ٣٠٠. هرگاه يكى از اعضاى وضو قبلًا نجس بوده و بعد از وضو شك كند كه آن را پيش از وضو آب كشيده يا نه، وضوى او صحيح است، ولى بايد براى نماز آن را آب بكشد و اگر چيزى با آن ملاقات كرده تطهير كند.

مسأله ٣٠١. هرگاه در صورت يا دستها بريدگى وجود دارد كه خون آن بند نمى‌آيد و آب براى آن ضرر ندارد، بايد در آب كر يا جارى فرو برد، يا زير شير آب بگيرد و قدرى فشار دهد كه خون بند بيايد و بعد به دستورى كه قبلًا گفته شد وضوى ارتماسى بگيرد، امّا اگر آب ضرر دارد بايد به دستور وضوى جبيره كه بعداً مى‌آيد، عمل كند.

مسأله ٣٠٢. شرط ششم‌، آن‌كه وقت كافى براى وضو و نماز داشته باشد، بنابراين اگر وقت بقدرى تنگ است كه اگر وضو بگيرد تمام يا مقدارى از واجبات نماز بعد از وقت خوانده مى‌شود بايد تيمّم كند.

مسأله ٣٠٣. كسى كه در تنگى وقت نماز بايد تيمّم كند، هرگاه براى نماز وضو بگيرد باطل نيست؛ ولى مرتكب كار خلافى شده است.

مسأله ٣٠٤. شرط هفتم‌، آن است كه وضو را به قصد قربت يعنى براى خدا انجام دهد، بنابر اين اگر به قصد ريا و خودنمايى يا براى خنك شدن بدن و مانند آن بگيرد باطل است؛ ولى اگر تصميم قطعى دارد كه براى اطاعت فرمان خدا وضو بگيرد در ضمن مى‌داند خنك هم مى‌شود، ضررى ندارد.

مسأله ٣٠٥. لازم نيست نيّت را به زبان بگويد يا از قلب خود بگذراند، همين اندازه كافى است كه اگر از او بپرسند چه مى‌كنى؟ بداند وضو مى‌گيرد.

مسأله ٣٠٦. هرگاه زن در جايى وضو بگيرد كه نامحرم او را مى‌بيند، وضوى او باطل نيست، هرچند گناه كرده است.