رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٠ - شرايط وضو

مسأله ٢٩١. وضو گرفتن از نهرهاى بزرگ و كوچك جايز است، هرچند انسان نداند صاحبان آنها راضى هستند؛ امّا اگر صاحب آنها از وضو گرفتن صريحاً نهى كند احتياط واجب ترك است؛ و اگر مجراى نهر را بدون اجازه صاحبش تغيير داده‌اند، احتياط آن است كه از آن وضو نگيرند.

مسأله ٢٩٢. هرگاه فراموش كند آب غصبى است و با آن وضو بگيرد وضويش صحيح است، مگر اين كه خودش آب را غصب كرده باشد كه در اين صورت اشكال دارد.

مسأله ٢٩٣. اگر گمان مى‌كرد آب از خود اوست و بعد از وضو معلوم شد مال ديگرى است، وضوى او صحيح است و بايد قيمت آن را به صاحبش بدهد.

مسأله ٢٩٤. هرگاه در حوضى كه مثلًا يك آجر يا يك سنگ آن غصبى است وضو بگيرد اگر وضوى او تصرّف در غصب محسوب شود اشكال دارد، همچنين اگر شير آب يا قسمتى از لوله كشى غصبى باشد.

مسأله ٢٩٥. اگر در صحن يكى از امامان عليهم السلام يا امام‌زادگان كه سابقاً قبرستان بوده حوض يا نهرى بسازند، چنانچه انسان نداند كه زمين صحن را مخصوص قبرستان وقف كرده‌اند، وضو گرفتن از آن حوض يا نهر اشكال ندارد.

مسأله ٢٩٦. شرط چهارم‌ آن است كه ظرف آب وضو بنابر احتياط واجب از طلا و نقره نباشد.

مسأله ٢٩٧. هرگاه آب وضو در ظرف غصبى يا طلا و نقره است و غير از آن آب ديگرى ندارد، بايد تيمّم كند و اگر وضو بگيرد اشكال دارد، خواه وضو را به صورت ارتماسى بگيرد و يا با دست آب را برداشته به صورت و دست بريزد، امّا مى‌تواند آبى را كه در ظرف طلا و نقره است در ظرف ديگرى بريزد و از آن وضو بگيرد.

مسأله ٢٩٨. شرط پنجم‌ آن است كه اعضاى وضو موقع شستن يا مسح كردن پاك باشد، امّا اگر بعد از تمام شدن وضوى يك عضو، همان عضو نجس شود وضو صحيح است.