رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٧ - احكام سجود

مسأله ٩٤٥. در سجده بايد هفت موضع بر زمين قرار گيرد: پيشانى، كف دستها، سر دو زانو، سر دو انگشت بزرگ پا؛ و هرگاه يكى از اين اعضا را عمداً بر زمين نگذارد سجده‌اش باطل است؛ و اگر سهواً پيشانى را به زمين نگذارد باز سجده باطل است؛ امّا اگر پيشانى به زمين باشد و بعضى ديگر از اعضا را سهواً به زمين نگذارد سجده صحيح است.

٧. ذ كر ركوع و سجود

مسأله ٩٤٦. در ركوع، واجب است ذكر بگويد، ذكر ركوع بنابر احتياط واجب سه مرتبه‌ «سُبْحَانَ اللَّهِ» يا يك مرتبه‌ «سُبْحانَ رَبِّىَ الْعَظِيمِ وَ بِحَمْدِهِ» است. ذكر سجده نيز واجب است و احتياط آن است كه حدّاقل سه مرتبه‌ «سُبْحانَ اللَّهِ» يا يك مرتبه‌ «سُبْحانَ رَبِّىَ الْأَعْلى‌ وَ بِحَمْدِهِ» بگويد؛ و هرچه بيشتر بگويد بهتر است.

احكام سجود

مسأله ٩٤٧. در سجده بايد بدن به مقدار گفتن ذكر واجب آرام باشد؛ در موقع ذكر مستحب نيز اگر آن را به قصد ذكرى كه براى سجده دستور داده شده بگويد آرام بودن بدن لازم است؛ امّا اگر به قصد ذكر مطلق باشدكه در هر جاى نماز جايز است، حركت مانعى ندارد.

مسأله ٩٤٨. هرگاه پيش از آن كه بدن آرام گيرد ذكر سجده را شروع كند، نماز باطل است؛ همچنين اگر قسمتى از آن را هنگام بلند شدن از سجده بگويد؛ امّا اگر سهواً باشد مانعى ندارد؛ و اگر قبل از برداشتن سر از سجده متوجّه شود بايد ذكر را اعاده كند.

مسأله ٩٤٩. هنگامى كه مشغول ذكر نيست مى‌تواند بعضى از اعضاى هفتگانه را جز پيشانى از زمين بردارد، يا جا به جا كند، ولى در موقع ذكر جايز نيست.