رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٨ - احكام سجود

مسأله ٩٥٠. بعد از سجده اوّل بايد بنشيند تا بدن آرام گيرد، سپس به سجده رود.

مسأله ٩٥١. بنابر احتياط واجب، جاى پيشانى نمازگزار بايد از جاى زانوهايش بيش از چهار انگشت بسته، بالاتر و پايين تر نباشد؛ همچنين جاى پيشانى نسبت به جاى انگشتان پاى او، خواه زمين سراشيبى باشد يا نباشد.

مسأله ٩٥٢. هرگاه پيشانى را سهواً بر جايى بگذارد كه از محلّ زانوها يا انگشتان پا بيش از چهار انگشت بسته، پست تر و بلند تر باشد، اگر بلندى به حدّى است كه به آن سجده نمى‌گويند، بايد سر را بردارد و روى چيزى بگذارد كه بلندى آن از چهار انگشت بسته كمتر است؛ امّا اگر بقدرى است كه سجده به آن مى‌گويند واجب است پيشانى را از روى آن به روى چيزى بكشد كه به اندازه چهار انگشت بسته يا كمتر است؛ و اگر كشيدن پيشانى ممكن نيست، احتياط آن است كه نماز را تمام كند و دوباره بخواند.

مسأله ٩٥٣. پيشانى بايد روى چيزى قرار گيرد كه سجده بر آن صحيح است و شرح آن به خواست خدا در مسائل آينده ذكر مى‌شود؛ و اگر حايلى در اين وسط باشد مانند موى سر يا چرك بودن مهر به حدّى كه پيشانى به خود مهر نرسد، سجده باطل است، ولى تغيير رنگ مهر اشكالى ندارد.

مسأله ٩٥٤. هرگاه نتواند كف دستها را بر زمين بگذارد بايد پشت دستها را به زمين بگذارد؛ و اگر آن هم ممكن نيست، مچ دستها را بر زمين بگذارد؛ و چنانچه آن هم ممكن نباشد، بنابر احتياط واجب هر جاى دست تا آرنج ممكن شود روى زمين مى‌گذارد؛ و در صورتى كه نتواند، بازو را بگذارد.

مسأله ٩٥٥. بنابر احتياط واجب بايد هنگام سجده، سر دو انگشت بزرگ پاها بر زمين باشد و انگشتهاى ديگر كافى نيست؛ حتّى اگر ناخن انگشت بزرگ پا طورى بلند باشد كه سر انگشت به زمين نرسد اشكال دارد.

مسأله ٩٥٦. كسى كه مقدارى از شست پايش بريده شده بايد بقيّه را بر زمين‌