پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١٢ - زاد و توشه برگيريد!

دستورات و حلال و حرام اوست، كه هر گونه كوتاهى در حفظ آن كتاب و اين حقوق، مسئوليّت عظيم الهى را در پى دارد [١].

سپس به بيان دليلى براى اين هشدار مهم پرداخته، مى‌فرمايد: «اين به دليل آن است كه خداوند شما را عبث و بيهوده نيافريده، و مهمل نگذاشته، و در جهل و نابينايى رها ننموده است، بلكه وظايف شما را دقيقا تعيين فرموده و اعمال شما را مى‌داند و سرآمد عمرتان را مقرّر داشته است!» (فإنّ اللّه سبحانه لم يخلقكم عبثا، و لم يترككم سدى‌ [٢]، و لم يدعكم في جهالة و لا عمى، قد سمّى آثاركم، و علم أعمالكم، و كتب آجالكم).

در واقع در هر يك از اين شش جمله كوتاه كه مجموعا دليلى براى هشدار پيش است، معنا و مفهوم آموزنده‌اى نهفته است كه آيات قرآنى نيز شاهد و گواه آن است.

نخست، اشاره به هدفدار بودن آفرينش انسان مى‌كند.

سپس، از وجود برنامه براى زندگى انسان، سخن به ميان آمده است.

در مرحله سوّم، از وجود رهبران و اسباب علم و آگاهى به انسانها سخن مى‌گويد.

در مرحله چهارم، بحث از تبيين وظايف آنهاست.

در جمله پنجم، از علم خدا به اعمال بشر، پرده برمى‌دارد.

و در جمله ششم، سخن از محدود بودن عمر انسان و پايان‌پذيرى آن است.

بديهى است، اگر انسان به اين امور توجّه كند و با تمام وجودش آنها را باور داشته باشد، در حفظ «كتاب اللّه» و «ودايع و احكام الهى» تا آنجا كه توان دارد، خواهد كوشيد.

به هر حال، مهم آن است انسان هدف آفرينش خويش را دريابد و از امكاناتى كه خداوند در اختيار او قرار داده است، بهره بگيرد و خدا را در همه حال حاضر و ناظر

[١] ضمير «كتابه» و «حقوقه» هر دو به «اللّه» باز مى‌گردد و اينكه بعضى احتمال داده‌اند، ضمير «حقوقه» به «كتابه» برگردد، مناسب سياق كلام نيست.

[٢] «سدى» (بر وزن شما) به معناى مهمل و بيهوده و بى‌هدف است. اين واژه در مورد شترى كه بدون ساربان رها شده و در هر جا مى‌چرد نيز، بكار مى‌رود.