پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦٧ - عالمان مخلص و عالم نمايان!

حيوان، لا يعرف باب الهدى فيتّبعه، و لا باب العمى فيصدّ عنه، و ذلك ميّت الأحياء!).

تعبيرى از اين گوياتر و شفّافتر درباره اين عالمان گمراه و اغواگر پيدا نمى‌شود.

آرى، واقعا چهره انسان، بلكه انسانهاى كامل و آگاه و پاكدامن به خود گرفته‌اند، در حالى كه تمام وجودشان در جهل مركّب غوطه‌ور است و اگر روزى به فكر هدايت بيفتند، بر اثر آلودگى به جهل و گناه، نه راه هدايت را مى‌يابند كه در آن گام نهند و نه طريق ضلالت را مى‌شناسند كه از آن باز ايستند. آرى، آنها در صف زندگان قرار دارند، حالى آنكه آثار حيات انسانى در وجود آنها مرده است! نه طراوتى، نه برگى، نه گلى و نه سايه‌اى دارند! در واقع آنها مصداق اين آيه شريفه‌اند كه مى‌فرمايد: «إِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتى‌ وَ لا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعاءَ إِذا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ»، مسلّما تو نمى‌توانى سخنت را به گوش مردگان برسانى و نمى‌توانى كران را هنگامى كه روى برمى‌گردانند و پشت مى‌كنند فراخوانى». [١] يا آيه ديگر، كه مى‌گويد: «وَ لَقَدْ ذَرَأْنا لِجَهَنَّمَ كَثِيراً مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لا يَفْقَهُونَ بِها وَ لَهُمْ أَعْيُنٌ لا يُبْصِرُونَ بِها وَ لَهُمْ آذانٌ لا يَسْمَعُونَ بِها أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولئِكَ هُمُ الْغافِلُونَ»؛ به يقين گروه بسيارى از جن و انس را، براى دوزخ آفريديم، آنها دلها [عقلها] يى دارند كه با آن (انديشه نمى‌كنند، و) نمى‌فهمند، و چشمانى كه با آن نمى‌بينند، و گوشهايى كه با آن نمى‌شنوند، آنها همچون چهارپايانند، بلكه گمراهتر! اينان همان غافلانند! (چرا كه با داشتن همه گونه امكانات هدايت، باز هم گمراهند) [٢]».

[١] سوره نمل، آيه ٨٠.

[٢] سوره اعراف، آيه ١٧٩.