«رَزَقْناكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ فَيَقُولَ رَبِّ لَوْ لا أَخَّرْتَنِي إِلى‌ أَجَلٍ قَرِيبٍ فَأَصَّدَّقَ وَ أَكُنْ مِنَ الصَّالِحِينَ»؛ و از آنچه به شما روزى داده‌ايم انفاق كنيد پيش از آن كه مرگ يكى از شما فرا رسد و بگويد پروردگارا چرا (مرگ) مرا مدّت كوتاهى به تأخير نينداختى تا صدقه دهم و از صالحان باشم.» [١] و در آيه بعد مى‌فرمايد: «وَ لَنْ يُؤَخِّرَ اللَّهُ نَفْساً إِذا جاءَ أَجَلُها»، خداوند هرگز مرگ كسى را، هنگامى كه اجلش فرا رسد به تأخير نمى‌اندازد.» يعنى اين دعا دور از اجابت و اين درخواست ناپذيرفتنى است.

در سومين دستور به نكته مهم ديگرى اشاره مى‌فرمايد و مى‌گويد: «به وسيله چيزى كه از دست شما مى‌رود چيزى را كه براى شما جاودان مى‌ماند، خريدارى كنيد» و ابتاعوا ما يبقى لكم بما يزول عنكم‌ دنيا و مواهب دنيا متاعى ناپايدار است و به سرعت زوال مى‌پذيرد، ولى آخرت و نعمت‌هاى اخروى سرمايه‌هاى ابدى و جاويدانند، كدام عاقل در خريدن متاع جاودانى، به وسيله متاع زوال‌پذير، هنگامى كه به او چنين معامله‌اى پيشنهاد شود ترديد مى‌كند؟! «ابتاعوا» از مادّه «ابتياع» به معناى خريدارى كردن است اين همان چيزى است كه در قرآن مجيد در آيات متعدّدى به آن اشاره شده است.

در يكجا مى‌فرمايد: «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى‌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَ يُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْراةِ وَ الْإِنْجِيلِ وَ الْقُرْآنِ وَ مَنْ أَوْفى‌ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بايَعْتُمْ بِهِ وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ»، خداوند از مؤمنان جانها و اموالشان را خريدارى كرده كه (در برابرش) بهشت براى آنان باشد (به اين گونه كه:) در راه خدا پيكار مى‌كنند، مى‌كشند و كشته مى‌شوند اين‌

[١] سوره منافقون، آيه ١٠.