پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٤ - به هوش باشيم، همه نعمتها زوالپذيرند!

قرآن مجيد با تعبيرات گوناگون بارها از اين حقيقت پرده برمى‌دارد (هر چند در واقع پرده‌اى بر آن نيست) و در لابه‌لاى مثال‌هاى گويا، ناپايدارى دنيا را مجسم مى‌سازد، مى‌فرمايد: «إِنَّما مَثَلُ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَ الْأَنْعامُ حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّيَّنَتْ وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها أَتاها أَمْرُنا لَيْلًا أَوْ نَهاراً فَجَعَلْناها حَصِيداً كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ»، مثل زندگى دنيا همانند آبى است كه از آسمان نازل كرده‌ايم كه در پى آن، گياهان زمين- كه مردم و چهارپايان از آن مى‌خورند- مى‌رويد، زمانى كه زمين زيبايى خود را يافته و آراسته مى‌گردد و اهل آن مطمئن مى‌شوند كه مى‌توانند از آن بهره گيرند (ناگهان) فرمان ما شب هنگام، يا در روز، براى نابودى آن فرا مى‌رسد (باد سرد و خشك يا صاعقه‌اى را بر آن مسلّط مى‌سازيم) و آن چنان آن را درو مى‌كنيم كه گويى ديروز هرگز چنين كشتزارى نبوده است. اين گونه آيات خود را براى آنها كه اهل تفكّرند، شرح مى‌دهيم.» [١]

[١] سوره يونس، آيه ٢٤.