پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٥ - در بعد اوّل

خواه مرد باشد يا زن، در حالى كه مؤمن است، او را به حياتى پاك زنده مى‌داريم و پاداش آنها را به بهترين اعمالى كه انجام مى‌دادند، خواهيم داد. [١] در جاى ديگر مى‌فرمايد: «إِنَّ الْمُسْلِمِينَ وَ الْمُسْلِماتِ وَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ وَ الْقانِتِينَ وَ الْقانِتاتِ وَ الصَّادِقِينَ وَ الصَّادِقاتِ» «أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ مَغْفِرَةً وَ أَجْراً عَظِيماً»، به يقين مردان و زنان مسلمان، مردان با ايمان و زنان با ايمان، مردان مطيع فرمان خدا و زنان مطيع فرمان خدا، مردان راستگو و زنان راستگو ... خداوند براى همه آنها مغفرت و پاداش عظيمى فراهم ساخته است». [٢] آيه شريفه‌ «إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ» [٣] نيز معيار را قرب به پروردگار قرار مى‌دهد، از هر كس كه باشد بى‌آنكه جنسيّت مرد و زن، در آن دخيل باشد.

و همچنين آيات ديگر كه ذكر همه آنها به طول مى‌انجامد.

در روايات اسلامى نيز اين حقيقت به خوبى نمايان است. در حديثى كه «مرحوم كلينى» در كتاب «كافى» آورده، مى‌خوانيم: «خواهر رضاعى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله خدمتش رسيد، هنگامى كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله او را ديد بسيار شاد شد و ملحفه (روانداز) خود را براى او گسترد و او را بر آن نشاند، سپس با وى گرم صحبت شد هنگامى كه او از خدمت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بيرون رفت، برادرش آمد (اين خواهر و برادر فرزندان حليمه سعديه بودند كه مادر رضاعى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بود) ولى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آن احتراماتى را كه براى خواهرش قايل شد، براى او قايل نشد (هر چند به او نيز محبّت كرد).

بعضى سؤال كردند كه اى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله! احترامى را كه به خواهر گذاشتى به برادر نگذاشتى با اينكه او مرد است؟! پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود:

«لأنّها كانت أبرّ بوالديها منه‌

، اين به خاطر آن است كه آن خواهر نسبت به پدر و مادرش از آن برادر نيكوكارتر بود» [٤].

[١] سوره نحل، آيه ٩٧.

[٢] سوره احزاب، آيه ٣٥.

[٣] سوره حجرات، آيه ١٣.

[٤] كافى، جلد ٢، صفحه ١٦١.