پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٣ - موقعيّت زنان در جوامع بشرى

گر چه عبارت «نهج البلاغه» در اينجا مخصوص همسران نيست و زنان را به صورت مطلق عنوان مى‌كند، ولى پيدا است كه اين گونه مسايل معمولا در بين همسران اتفاق مى‌افتد. بنابراين، آنچه در اين خطبه آمده، با آيات وجوب امر به معروف و نهى از منكر و لزوم پذيرش آن كه شامل هر مرد و زن مى‌شود، منافات ندارد، چرا كه منظور خطبه اين نيست كه معروف را ترك گويند، بلكه منظور اين است كه عمل شما شكل اطاعت بى‌قيد و شرط نداشته باشد، مثل اينكه به او بگويد: من هم اين كار را در نظر داشته‌ام كه انجام دهم (در صورتى كه در واقع چنين نيّتى را داشته است) و يا اينكه اگر كارى است كه تأخيرش مانعى ندارد كمى تأخير بيندازد و فاصله شود تا همسرش احساس نكند كه شوهرش تابع بى‌قيد و شرط او است.

ولى به هر حال، زنان با ايمان و آگاه و هوشيار و متعهّد، به يقين از اين حكم مستثنا هستند، زنانى كه رضاى آنها رضاى خدا و سخط آنها سخط خداست، همچون فاطمه زهرا عليها السّلام كه فرمان او جز خير و صلاح و تحصيل رضا و قرب پروردگار نخواهد بود.

اين نكته نيز روشن است كه مى‌گويد: «از خوبان آنها بر حذر باشيد!» خوب نسبى است، نه خوب مطلق، چرا كه خوبان مطلق، نه تنها نبايد از آنها بر حذر بود، بلكه بايد از پيشنهادهاى آنها استقبال كرد و صحبت آنها را غنيمت شمرد.

به همين دليل در تاريخ اسلام مردان برجسته‌اى را مى‌بينيم كه به پيشنهادهاى همسران شايسته خود اهميت مى‌دادند.

به همين دليل، در بعضى از آيات قرآن مى‌بينيم كه براى مشورت با زنان، ها قايل شده و آن را كار پسنديده‌اى معرفى مى‌كند. در مورد باز گرفتن كودك از شير در سوره بقره مى‌خوانيم: «فَإِنْ أَرادا فِصالًا عَنْ تَراضٍ مِنْهُما وَ تَشاوُرٍ فَلا جُناحَ عَلَيْهِما»؛ هر گاه پدر و مادر، بخواهند با رضايت هر دو و مشورت و توافق، كودك را قبل از دو سال از شير باز گيرند، گناهى بر آنها نيست.». [١]

[١] سوره بقره، آيه ٢٣٣.