استفتاءات جديد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٨٤ - الف و ب) اطّلاعرسانى و اطّلاعرسانان

راوى؛ يعنى ناقل خبر شخص مورد اعتمادى باشد. دوّم، از طريق مقبوليّت عمومى، يعنى اگر چه راوى شناخته شده نيست، امّا خبر در ميان مردم چنان شهرتى دارد كه موجب اطمينان مى‌شود. سوّم، از طريق محتواى خبر، يعنى مضمون خبر چنان مستدلّ و توأم با قرائن است، كه خود گواه صحّت خويش است.

سؤال ١٦٤٢- آيا ناقلان اخبار و بيان كنندگان وقايع، شرايط خاصّى دارند؟

جواب: آرى شرايط خاصّى دارند؛ وثاقت و امانت، هوش كافى براى فهم مطالب، و حافظه قوى براى نگهدارى و حفظ مطالب، و از همه مهمتر، بى‌نظرى و حُسن نيّت، و آلوده نكردن اخبار با سليقه شخصى، از جمله اين شرايط است.

سؤال ١٦٤٣- يك خبرنگار تا چه حدّ مى‌تواند در نقل خبر به گفته ديگران استناد كند؟ با توجّه به اين كه نمى‌شود به تواتر رسيد؟

جواب: تا آن جايى كه خبر به حدّ تواتر نرسد، و محفوف به قرائن اطمينان‌بخش نباشد، بايد آن را به صورت خبر محتمل ذكر كند؛ نه خبر قطعى.

سؤال ١٦٤٤- يك خبرنگار، غير از روش مشاهده، چگونه مى‌تواند به صدق يا كذب خبر، يا واقعه خاصى، برسد؟ راههاى شناخت اين دو كدام است؟

جواب: از جوابهاى بالا معلوم شد.

سؤال ١٦٤٥- هرگاه خبرنگارى شاهد ماجرايى نبوده، ولى مى‌خواهد خبر آن را نقل كند، چند نفر شاهد لازم است تا خبرنگار به «راستى خبر» برسد؟

جواب: اگر يك فرد مورد وثوق خبر را نقل كند، كافى است. ولى احتياط آن است كه در اخبار مهمّ به قول يك نفر قناعت نكند.

سؤال ١٦٤٦- آيا در نقل خبر، و شهادت بر وقوع حادثه‌اى، بين زن و مرد تفاوتى وجود دارد؟ آيا در اين مورد بايد همچون اداى شهادت در محاكم قضايى عمل كرد؟

جواب: در اين مسائل فرقى ميان زن و مرد نيست.

سؤال ١٦٤٧- بسيارى از سخنرانى‌ها، بيانيّه‌ها، مصاحبه‌ها و مانند آن داراى متونى طولانى است؛ در حالى كه خبرنگار مجبور به خلاصه كردن آن مى‌باشد. در