استفتاءات جديد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٢ - ٨- حدّ محارب

جواب: اعتقاد ما در مورد دار زدن اين است كه، بايد طورى دار بزنند كه محكوم بميرد؛ مانند آنچه در زمان ما مرسوم است. اين همان چيزى است كه از ادلّه شرعيّه استفاده مى‌شود.

سؤال ٩٩١- لطفاً در مورد «نفى بلد» به سؤالات زير پاسخ فرماييد:

الف) منظور از نفى بلد چيست؟ از بين بردن، تبعيد كردن، آواره نمودن دائمى، يا معانى ديگر؟

ب) اگر نفى به معناى تبعيد باشد، آيا مراد تحت نظر قرار دادن در محلّ تبعيد است، يا زندانى كردن وى در آن محل؟

ج) اگر منظور تحت نظر قرار دادن باشد، در موارد خاصّى كه تبعيد به مفاسد ديگرى منتهى مى‌شود (مانند تبعيد زنان، قاچاقچيان و افراد شرور) آيا مى‌توان تبعيد را به حبس تبديل نمود؟

د) اگر محارب از محل تبعيد فرار كند، آيا حاكم شرع مى‌تواند پس از دستگيرى وى، تبعيد را به يكى ديگر از مجازاتهاى چهارگانه (جزاى نقدى، حبس يا تعزير) تبديل نمايد؟

ه) آيا حكم عدم جواز نفى بلد زن در باب زنا را مى‌توان به تبعيد زن در باب محاربه تسرّى داد؟

جواب: الف) منظور از نفى بلد همان تفسير معروف آن يعنى تبعيد كردن است. ب) كافيست در آن محل تحت نظر باشد، و زندانى كردن دليلى ندارد.

ج) در مواردى كه تبعيد تنها مجازات مجرم است، اگر راه حل منحصر به زندان باشد، مى‌توان او را در محلّ تبعيد زندانى كرد.

د) در صورتى كه بيم فرار مجدّد باشد، مى‌توان در محلّ تبعيد او را زندانى كرد.

ه) آرى مى‌توان تسرّى داد؛ زيرا فقها به دلايلى استناد جسته‌اند كه آن دلايل عموميّت دارد.

سؤال ٩٩٢- اگر نفى بلد به معناى تبعيد باشد بفرماييد: