استفتاءات جديد - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٥ - فصل سى و پنجم احكام نذر و عهد

فصل سى و پنجم: احكام نذر و عهد

سؤال ٨٠٧- در ايّام ماه مبارك رمضان، كه براى تبليغ به منطقه‌اى از روستاهاى مرودشت شيراز رفته بودم، شاهد محروميّتهاى بسيارى در اين روستا بودم (از قبيل:

١- نداشتن مسجد ٢- نداشتن جادّه مناسب ٣- نداشتن دبيرستان، مخصوصاً براى دختران ٤- نداشتن حتّى يك اتاق مخابراتى ٥- نداشتن محلّ مناسب ورزشى براى جوانان ٦- كمبود فضاى آموزشى دبستان و راهنمايى) از طرفى ٢٠ تا ٣٠ نفر از اهالى روستا در ايّام محرّم، مخصوصاً دهه اوّل، هر كدام حدود ٣٠٠ تا ٤٠٠ هزار تومان خرج اطعام و پخت غذا مى‌نمودند، و سفره‌هايى در حسينيّه انداخته مى‌شد كه نوعاً فقراى واقعى منطقه، يا به علّت حفظ آبرو، يا به علّت تراكم جمعيّت در حسينيّه، و استفاده متمكّنين و متموّلين و بستگان آنها، از خوردن طعامهاى مربوطه محروم مى‌شدند. به علاوه، بسيارى از غذاها دست نخورده و مصرف نشده دور ريخته مى‌شد. با توجّه به مشكلات موجود منطقه، آيا مى‌توان وجوهاتى را كه جهت روضه‌خوانى به شكل مذكور هزينه مى‌گردد، و منجر به اسراف نعمتهاى الهى مى‌شود، جمع‌آورى و با نظارت روحانى صرف نيازهاى فوق و مصارف عامّ المنفعه كرد؟

جواب: چنانچه نذورات مزبور، نذورات مطلقه براى امام حسين عليه السلام است، مى‌توان آن را براى حلّ مشكلات مردم استفاده كرد. ولى اگر نذر جهت طبخ غذا و اطعام است، بايد فقط در همان راه مصرف شود. و اگر در آن ايّام، يا در آن منطقه، قابل استفاده نمى‌باشد، مى‌توانيد در مناطقى ديگر يا در ايّامى ديگر از آن براى اطعام استفاده كنيد.