در آمدی بر تفکرات فلسفی - حسینی بیان،سید مهدی - الصفحة ١٥٤ - فِیثاغورس

معاصر سلِیمان بن داوود نبِیّ بود و حکمت را از معدن نبوت در بلاد مصر فرا گرفت و پِیش از آن هندسه را از اهل مصر آموخته بود.[١] او وقتِی که به ِیونان برگشت، علم هندسه را در مِیان مردم رواج داد و پِیش از آن، از اهل ِیونان آن علم را نمِی‌دانستند و علم طبِیعِی و علم دِین را نِیز در آن بلاد ظاهر ساخت و ادعا کرد که تمام عوالم را به حسّ درک و به حدس دِیده‌ام و در رِیاضت به جاِیِی رسِید که صداِی فلک را شنِید و به مرتبه ملک رسِید و گفت که هرگز آوازِی نشنِیده‌ام که خوشاِینده‌تر از صداِی افلاک باشد.

«معروف است که او مِی‌گوِید: به‌قدرِی عروج کردم تا به حدِی رسِیدم که زمزمه تسبِیح املاک «ملائکه» و صداِی دلنواز افلاک را مِی‌شنِیدم و وقتِی که بر روِی زمِین برگشتم با تأثر از آن نواهاِی شنِیده شده، موسِیقِی را ابداع کردم» و صورتِی ندِیده‌ام که نِیکوتر از صور و هِیئت آنها باشد. او از پِیش خود از آن نواها الگو گرفته و علم موسِیقِی را اختراع نمود و در تحت نِسَبِ عددِیه قرار داد و گفت که «آن را از مشکاة نبوّت اقتباس نموده‌ام».

فِیثاغورس اوّل کسِی است که در طبِیعت عدد سخن گفته و براِی او در ترکِیب و ترتِیب عالَم بر خواصّ عدد و مراتب آن، اشارات بعِیده‌اِی است؛ از آن جمله اِین است که تمام موجودات در

[١] خود اِین، اقرار بر اِین است که سرزمِین اصلِی حکمت و فلسفه، کشورهاِی آسِیاِیِی بودند.