در آمدی بر تفکرات فلسفی - حسینی بیان،سید مهدی - الصفحة ١٣٨ - تعرِیف انسان مطابق اقوال منطقِیِین

در اِین باره جواب مقبولِی نتوان ِیافت مگر همان بِیانِی که محقق نائِینِی رضوان الله علِیه اصولِی ممتاز و برجسته درباره وضع الفاظ اظهار نموده است؛ اِیشان مِی‌گوِید: واضع فِی الواقع ذات اقدس حضرت ربّ الارباب است که او استعداد مناسب را در ضمِیر هر انسان عاقل قرار داده که در هر زمان و مکانِی باشد متناسب با اقتضاء شراِیط آن زمان، کلماتِی را براِی رفع نِیاز خود ابداع کرده و بدِین وسِیله حوائج خود را برطرف نماِید.

تفصِیل بِیشتر در اِین باره را طالبان، به کتاب انگِیزه سِیاسِی مأمون در تروِیج حکمت ارسطوِیِی در مناظره امام رضا علِیه السلام با ادِیان مختلف مراجعه فرماِیند.

بنا به فرضِیّه مرحوم محقق نائِینِی، افرادِی که به‌طور مادرزاد بُکم و لال هستند ولِی عقل دارند، تکلِیفشان روشن مِی‌شود که اگر به هر نحو ولو با اشاره، مقاصد خود را در عبادت و معاملات و در رفع حوائج متعارف خود بفهمانند، صحِیح است. بحث در اِین مورد را از مظانِّ فقهِی کتاب البِیع در مبحث عقد لفظِی باِید طلب کرد.

لازم به ذکر است که ارسطو به‌درستِی مبتکر و بنِیان‌گذار «منطق» شناخته شده است و در منابع عربِی اسلامِی مکرراً او را صاحب المنطق نامِیده‌اند. اما خود ارسطو هرگز آن‌گونه که نوشته‌هاِیش را به منطقِی نام داده‌اند خود را منطقِی نخوانده است و آنچه ما منطق