در آمدی بر تفکرات فلسفی - حسینی بیان،سید مهدی - الصفحة ٢٧٨ - ٢ طرِیق? اهل سلوک و تحصِیل حقِیقت از راه شهود

ممتنع نِیست. كتب اهل عرفان و مطالب مدوّن? در آن كتب كه اختصاص به معارف دارد، بهترِین گواه ماست، چون همان‌طورِی كه مكرر گفتِیم: مطالب مدوّن در كتب عرفا در مسائل مربوط به معارف، به مراتب كامل‌تر از مبانى فلاسفه است. البته اِین معنى قابل انكار نِیست كه خرق حجب امكانى و تصفِی? قلب از كدورات، براى انسانى كه در ابتداى وجود انغمار در كثرت و مادّه دارد و بلكه عِین ماده و كثرت است، بسِیار مشكل است. انسان ولِید? طبِیعت و مأنوس با مشتهِیات نفسانِی است. براى كسانى كه در خود امكان حصول معرفت را از راه تصفِیه و طرِیق كشف نمى‌بِینند، سلوک طرِیق برهان لازم و واجب است: «المَيسورُ لا يسقط بالمَعسور و إنّ ما لا يُدركُ كلُّه لا يُتركُ كلّه».[١] طرِیق? سلوک و سِیر از طرِیق كشف، همان طرِیق? اولو العزم از انبِیاء است. اولِیاء حق به واسط? تجافى از عالم مادّه و دار غرور و خرق اَستار امكانى، به اصل وجود حق واصل شده‌اند و قِیامت خود را در همِین نشأه، بالعِیان شهود نموده‌اند و تابعان خود را نِیز به عِین جمع واحدِیت وجود دعوت كرده‌اند.

در قرآن كرِیم و مأثورات نبوى و اخبار وارد? از اهل طهارت علِیهم السلم اِین معنى به‌طور كامل ذكر شده است؛ مثل آِی? شرِیف?: (إِنّا لِلّهِ وَ إِنّا إِلَِیهِ

[١] مجموعه رسائل در شرح احاديثى از كافى، ج‌٢، ص٢٨.