در آمدی بر تفکرات فلسفی - حسینی بیان،سید مهدی - الصفحة ٥٥ - مصنّفات ارسطو

ِیونانِی از بلاد مقدونِیّه متولد شد. پدرش طبِیب بود. او در آتن در هجده سالگِی به آکادمِی افلاطون ملحق شد و تا وفات افلاطون، مدّت بِیست سال او را شاگردِی کرد. در ٤١ سالگِی به سمت معلّمِی اسکندرِ معروف تعِیِین گردِید و چند سالِی به تربِیت او اهتمام ورزِید. بعد از وفات افلاطون، به شهر آتن برگشت و در گردشگاهِی بِیرون آن شهر موسوم به لوکاِیون «لوکائون» به تعلِیم پرداخت.

ارسطو بعد از خود، بِیشتر به حکمت مشّاء معروف شده است، از اِین نظر که او روش تعلِیم خود را در ضمن راه رفتن افاده مِی‌کرد و پِیروان او را از اِین جهت مشّائِی مِی‌گوِیند. حوزه تدرِیس ارسطو تا زمان مرگ اسکندر، در شهر آتن دائر بود و پس از مرگ او ارسطو نتوانست در آتن بماند؛ لذا مهاجرت کرد و سال ٣٢٢ق م بنا بر قولِی در سن ٦٢ سالگِی درگذشت.

مصنّفات ارسطو

بعد از ارسطو مصنّفات بسِیارِی از او به‌جاِی مانده و چنِین به‌نظر مِی‌رسد که از اِین نوشته‌هاِی او بر مِی‌آِید که غرضش ثبت و ِیاداشت مطالب بوده است و از بعضِی رسائل وِی مِی‌شود استفاده کرد که تحرِیر شاگردان اوست. او گرچه نسبت به استادش افلاطون کاملاً محبّت و ارادت داشته است و از تجلِیل و مِهرورزِی نسبت به استاد خود فرو نمِی‌گذاشت، مع الوصف با افلاطون اختلاف‌نظر در مشرب فلسفِی هم داشته است و در تحقِیقات خوِیش از ردّ و