در آمدی بر تفکرات فلسفی - حسینی بیان،سید مهدی - الصفحة ٢٢٠ - پِیرنِیکل

همراه نبوده است و از اشخاصِی است که بر او اعتراضات مفصل کرده است و در مذاق فلسفِی، بِیشتر متماِیل به ابِیقور و ذِی مقراطِیس[١] بوده است.

بُسوئه

او در سخنورِی و فصاحت و بلاغت، حکِیم و بِی‌نظِیر بوده است؛ اما در فلسفه تا آنجا که عقِیده دِینِی او مقتضِی بوده، پِیروِی از دکارت مِی‌کرده است. اثرِی از او که بتوان مرتبط به فلسفه دانست کتابِی است در فن منطق و رساله‌اِی در معرفت خدا و نفس که اِین هردو کتاب را در راستاِی تربِیت ولِیعهد ِیعنِی پسر چهاردهم پادشاه فرانسه نوشته است.

فِنِلُنْ

ِیکِی دِیگر از کشِیشان فرانسوِی آن زمان که او نِیز مردِی در سخنورِی و نوِیسندگِی و حکمت و عرفان مقامِی و آوازه‌اِی بلند داشته است، فنلن است که مصنّفات او بسِیار و مرتبط به فلسفه مِی‌باشد. کتابِی دارد در اثبات ذات بارِی تعالِی و صفات او که آن هم براِی تربِیت نواده لوئِی چهاردهم نگاشته شده است.

پِیرنِیکل

آخرِین دانشمند فرانسوِی که در سده هفدهم سزاوار ِیاد کردن است،

[١] در توضِیح مذاق فلسفِی ذِی مقراطِیس، در صفحات گذشته مطالبِی بِیان شده است.