در آمدی بر تفکرات فلسفی - حسینی بیان،سید مهدی - الصفحة ١٢١ - بخش اول فکر و فائده آن

بخش اول:

فکر و فائده آن

فکر و اندِیشِیدن درباره چِیزها، همچون خوب جوِیدن غذا براِی خوب جذب کردن دستگاه گوارش و نِیرو گرفتن بدن مِی‌باشد. در خوب جوِیدن غذا و خوب هضم کردن، خوب و بد، سازگار و ناسازگار غذا از همدِیگر جدا مِی‌شوند و آنچه که سزاوار و شاِیسته باشد، با جوهر اندام غذاجَونَده ِیکِی مِی‌شود و نِیرو و توان لازم براِی آن فراهم مِی‌شود و آنچه که نامناسب باشد جدا شده و دفع مِی‌گردد.

همچنِین در پندار و اندِیشِیدن، خِیال و ظن و وهم که به همدِیگر مختلط شده‌اند به‌گونه‌اِی که حقاِیق و عوارض با هم آمِیخته به قوّت تفکر و اندِیشه، حقِیقت و عوارض از همدِیگر ممتاِیز شده، با ظن و گمان و حقاِیق از هم جدا مِی‌شوند و در نهاِیت حقِیقت با حقِیقتِ نفس صاحبِ تفکر، ادغام و ِیکِی مِی‌گردد و عوارض در ظن و گمان و وهم مدفون خواهد شد.[١]

[١] مصنّفات بابا افضل کاشِی، ص٤١.