در آمدی بر تفکرات فلسفی - حسینی بیان،سید مهدی - الصفحة ١٥٢ - ثالس ملطِی

مِیخ‌هاِی زمِین است محکم گردانِید و گوِیا ثالس ملطِی مذهب خود را از آنجا اخذ نموده که عنصر اولِی را او ثابت نموده که شبِیه است به لوح محفوظ در کتب الهِیّه.

بنا بر اِین تأوِیل مِی‌توان گفت که مراد از آب، همان آب است که حامل عرش الهِی است؛ چنانکه خود در معارف ما مِی‌فرماِید: (وَ كانَ عَرْشُهُ عَلَى الْماءِ)[١] و اطلاق اسم «ماء» بر عقل قدسِی از نظر اِینکه هر دو نشانه حِیات است، بسِیار اطلاق مِی‌شود و «ماء» به اِین معنا بر تکوّن آسمان‌ها و زمِین و جنّ و انس و ساِیر موجودات مقدم است و البته به تقدّم ذاتِی و تقدّم رتبِی، پس او علّت هر موجود مُبدَأِیِی مِی‌توان بود. پِیامد اِین بِیان نشانه اِین است که اساس و بنِیان تمام موجودات از آب ظاهر شد.[٢]

حکِیم دِیگرِی بنام انکساغورس ملطِی از متقدّمان حکماِی مشهور، همشهرِی ثالس ملطِی است و او بر ارسطاطالِیس مقدّم بوده است و ارسطو مکرر از او نقل مِی‌کند که او هِیچ در مقام تربِیت بدن نبود و پِیوسته عرِیان و پابرهنه مِی‌گذرانِید، چه در سرما و چه در گرما، چه در برف و باران، با آنکه پِیر و ضعِیف بود. از او پرسِیدند: چرا اِین نحو زندگِی مِی‌کنِی؟ جواب داد که نفس من

[١] سوره هود، آِیه٧.

[٢] برگرفته از کتاب محبوب القلوب اشکورِی، ج٢، ص٣٧٧.