مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٥٦ - پناهندگی معاویة بن مغیرة بن ابی العاص به عثمان
پناهندگی معاویة بن مغیرة بن ابی العاص به عثمان
مرحوم مجلسی در سادس بحارالأنوار طبع سنگی، صفحه ٥١٦ [جلد ٢٠ صفحه ١٤٤ طبع حروفی]، از کازرونی در مُنتقی دربارۀ غزوه اُحد و حمرآء الاسد از ربیعة بن حرث روایت کرده است تا اینکه گوید:
و قال فی ذکر غزوة حمرآءِ الاسد: و ظفر (ای رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم) فی طَریقِه بمعاویةِ بن المغیرةِ بن أبی العاص و بأبی غُرّة الجُمحَیّ.
و کان أبو غُرّة اُسِر یومَ بدرٍ فأطلَقَه النبیُّ؛ لأنّه شَکَی إلیه فقرًا و کَثرةَ العیال، فأخذ رسولالله صلّی الله علیه و آله و سلّم علیه العُهودَ أن لا یُقاتِلَه و لا یُعینَ علی قتاله فخرج معهم یَومَ اُحدٍ و حَرَّض علی المسلمین؛ فلمّا اُتیَ به رسولَ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم قال: یا محمّدُ امْنُنْ علَیَّ! قال: المؤمن لا یُلْدَغُ مِن جُحرٍ مرَّتینِ و أمَرَ به فقَتَلَه.
و أمّا معاویةُ (و هو الذّی جَدَعَ أنفَ حمزةَ و مَثَّل به مع مَن مَثَّل به) و کان قد أخطأ الطریقَ فلمّا أصبَحَ أتی دارَ عثمانَ بنِ عَفّان، فلمّا رءآهُ قال له عثمانُ: أهْلَکْتَنی و أهلکتَ نفسَک! فقال: أنت أقرَبُهُم مِنّی رَحِمًا و قد جئتُکَ لتُجیرَنی! فأدخَلَهُ عثمانُ دارَه و صیَّرَه فی ناحیةٍ منها.
ثمّ خرَجَ إلی النبیّ لِیَأخُذَ له منه أمانًا؛ فسمع رسولَالله صلّی الله علیه و آله و سلّم یقول: إنّ معاویةَ فی المدینة و قد أصبح بها فاطلُبُوه، فقال بعضهم: ما کان لِیَعْدُوَ منزلَ عثمانَ فاطْلُبوه! فدَخلوا منزل عثمان؛ فأشارَتْ اُمُّ کلثومٍ إلی الموضع الذّی صَیَّره فیه، فاستخرجوه من تحت خِمارةٍ لهم، فانطَلَقوا به إلی النبیّ؛ فقال عثمان حین رآهُ: و الذّی بعثک بالحقّ ما جئتُ إلاّ لأطلُبَ له الامانَ فَهَبْهُ لی! فوَهَبَه له و أجَّلَه ثلاثةَ أیّام و أقَسَم لئِن وُجِدَ بعدها یَمشی فی أرض المدینة و ما حولَها لَیَقتُلَنَّه!
فخَرَج عثمان فجَهَّزه و اشتری له بعیرًا، ثمّ قال له: ارْتَحِلْ!