مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٨٧ - مسائلی که باید مفصّلاً نوشته گردد و جواب گفته شود

٤١ـ وقت نماز مغرب، استتار شمس است تحت افق، و نیازی به ذهاب حمرۀ مشرقیه نیست و در بعضی از روایات که ذهاب حُمره را قرار داده است طریقیّت دارد برای استتار قرص نه موضوعیّت برای دخول لیل. و تعیین اوقات صلوات.

٤٢ـ جمع بین نماز ظهر و عصر و یا بین مغرب و عشاء رجحانی ندارد، گرچه جایز است، و افضل آنست که هر نماز را در وقت فضیلت خود بجای آورد، عصر در وقت عصر و عشاء در وقت عشاء.[١]

[١]- [این رساله مقاله‌ای است که حضرت آیة الله حاج سیّد محمّد محسن حسینی طهرانی دربارۀ رجحان تفریق صَلَوات یومیّه بر اساس مبانی حضرت علاّمه طهرانی ـرضوان الله علیهـ و بسیاری از عرفاء و علماء جلیل القدر به رشته تحریر درآوردند:

بسم الله الرّحمن الرّحیم

الحمد للّه ربّ العالمین

و الصلاة علی خاتم رسله أبی القاسم محمّد، و علی آله الطّاهرین

و اللّعنة علی أعدائهم أجمعین

بر ارباب معرفت و صاحبان بصیرت مخفی نماند که اهمّ فرائض و أوجَب وظائف شناخت مبانی دین مبین و اتّباع سنن سیّد مرسلین علیه و علی آله أفضل صلوات المصلّین به نحو اتمّ کما هو هو، می‌باشد و سلوک طریق کمال و وصول به ذروۀ فعلیّت و سداد را گریزی از این ممشی و منهج نمی‌باشد.

از جمله مواردی که به اتّفاق فریقین بر آن تأکید شده است رعایت اوقات صلوات یومیّه و اداء آنها در وقت مخصوص به خود می‌باشد. این مسأله قطعاً در زمان رسول اکرم و ائمّه هدی صلوات الله علیهم أجمعین از سنن مؤکّده و معمولٌبها بوده است و اهل سنّت بر این مسأله تأکید و مداومت می‌نمایند؛ درحالی‌که مع الأسف نه تنها در بین شیعه متروک و مغفول است بلکه چه بسا منهیّ و مورد انکار و استغراب قرار گرفته، و بدعت شمرده می‌شود! درحالی‌که مکتب حقّ تشیّع از همۀ فِرَق اولی و احقّ به متابعت از سنن اسلام و انقیاد در برابراحکام `