مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٩ - احوالات جدّ حقیر مرحوم آیة الله آقا سیّد ابراهیم طهرانی رضوان الله علیه

برمی‌گردند و در طهران برای رسیدگی به امور شرعیّه مردم اقامت می‌کنند؛ و بنابراین مدّت توقّف جدّ ما آقا سیّد ابراهیم در نجف اشرف هفده سال، و در سامرّا بیست سال و مجموعاً سی و هفت سال در آن اماکن مبارکه اقامت کرده‌اند؛ و فوتشان پس از هفتاد سالگی در سنۀ‌١٣٣٢ در طهران اتفاق افتاد و جنازۀ ایشان را با تعظیم و توقیر، پس از تعطیل عمومی طهران با عماری و کالسکه به قم حمل و در وسط ایوان آیینۀ صحن اتابک (صحن بزرگ حضرت معصومه سلام الله علیها) دفن می‌کنند.

مرحوم مجدّد شیرازی پس از ازدواج با مخدّرۀ علویّه (جدّۀ بزرگ ما) و سرپرستی از ربائب خود (آقا میرزا محمّد طهرانی و برادرش و جدّۀ ما و خواهرش) جدّۀ ما را که ربیبۀ او است به نکاح جدّ ما مرحوم آقا سیّد ابراهیم در سامرّاء در می‌آورد و از آن دو پنج اولاد ذکور به نام‌های: سیّد محمّد صادق (والد حقیر) و سیّد محمّد ‌کاظم و سیّد محمّد ‌رضا و سیّد محمّد ‌تقی و سیّد علی ‌نقی و سه اولاد اناث در سامّراء ‌به هم می‌رسند.

مرحوم آقا سیّد ابراهیم علاوه بر این سمت‌ها متصدّی امور شخصی و اموال مرحوم مجدّد بود و خانه‌هایی‌ که برای بعضی از فضلاء در سامرّاء ‌بنا کردند به مهندسی و نظریّه و تقویم و تحت نظر ایشان صورت گرفت.

چون با مرحومِ هم‌شاگردی و هم‌مباحثۀ خود اُلفت و صمیمیّت فوق‌العاده داشتند و حقّاً مردی دور از شهره‌ و سمعه و شخصیّت طلبی بود، کتاب حاشیه بر مکاسب و بحث‌های «صلاة خِلَل» و «صلاة جماعت» مرحوم آقا میرزا محمّد‌تقی شیرازی را (با آنکه گفته می‌شود اغلب به قلم ایشان است) جمع‌آوری نموده و همه را به نام رفیق صدیق خود طبع می‌کنند و برای خود فقط نام ساعی در جمع‌آوری می‌گذارند؛ کما آنکه در پشت اوّلین صفحۀ‌ حاشیۀ‌ بر مکاسب مرحوم شیرازی مطبوع است.