مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٢٥ - حکایت خادم مدرسه قزوینیها که با امام زمان علیه السّلام مراوده داشته است

راجع به عبادت پروردگار نیز مطلب چنین است. هر وقت انسان خدا را برای خدا عبادت کرد، خداوند هم انسان را مالک روز قیامت می‌کند و هرچه دارد به او می‌دهد؛ و این مفاد حدیث شریف است: «عبدی أطِعْنی حتّی أجْعلَک مِثلی»[١].[٢]

[حکایتی در کرامت ابن فهد حلّی]

حضرت آقای آقا حاج شیخ عبّاس قوچانی ـ دامت برکاته ـ‌ فرمودند:

روزی از ابن فهد در حالتی که در باغ خود مشغول بیل زدن بود سؤال کردند: از پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم روایت شده: عُلَماءُ اُمّتی کأنبیاءِ بَنی إسرائیل‌ أو أفضل مِن أنبیاء بنی‌إسرائیل[٣]، انبیاء بنی‌اسرائیل معجزات داشتند، عیسی چه کرد، موسی عصا می‌انداخت و اژدها می‌شد، پس کجاست معجزات شما؟!

ابن فهد یک‌مرتبه عصای خود را انداخت و به صورت اژدهائی در باغ حرکت نمود، سپس عصای خود را گرفت، و همان عصای اوّلیّه در دستش بود؛ و به آن شخص نشان داد که ما هم از قبیل این اعمال می‌توانیم منتهی مأمور نیستیم به إعمال آن.[٤]

[حکایت خادم مدرسه قزوینی‌ها که با امام زمان علیهالسّلام مراوده داشته است]

آقای آقا شیخ عبّاس قوچانی از آقای حاج سیّد ابوالقاسم خوئی نقل کردند

[١]ـ ‌الجواهر السّنیة، ص ٣٦١؛ بحارالأنوار، ج ١٠٢، تعلیقه ص ١٦٤، با اندکی اختلاف.

[٢]ـ جنگ ١٠، ص ١٥٠ و ١٥١.

[٣]ـ‌ بحارالأنوار، ج ٢٤، ص ٣٠٧؛ ج ٣٥، ص ٣٠٤؛ منیة المرید، ص ١٨٢؛ المزار، ص ٦.

[٤]ـ جنگ ١٠، ص ١٥١.