مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٤٥ - وفات عبدالله بن اُبیّ سَلول و نماز رسول خدا بر عبدالله بن اُبیّ و مانع شدن عمر

دستیابی به آنها مشکل بود، أمیرالمؤمنین به طریق خاصّی وارد وادی شدند و آنها را تار و مار کردند و از بین بردند و آیات: (وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا * فَالْمُورِيَاتِ قَدْحًا)[١] الخ، دربارۀ آن حضرت نازل شد؛ و چون أمیرالمؤمنین برگشتند رسول خدا و مسلمین به پیشواز آن حضرت آمدند و رسول خدا برای علی جملۀ تاریخی خود را فرمودند: لَوْلاَ أنْ تقول فیک. الخ.

و نیز در روضة الصّفا در سریّۀ ذات الرّمل که بعد از غزوۀ‌ تبوک است، در جلد دوّم آورده است، در ذکر وقایع سال نهم از هجرت، و نیز در حبیب السّیر، جلد ١ صفحه ٤٠٢، از کشف الغمّة به لفظ: لولا أنّنی أتّق أن یقول فیک‌ الخ، بعد از بیان سریّۀ ذات الرّمل آورده است.

و لا یخفی آنکه این جمله معروف را نیز رسول خدا بعد از فتح خیبر برای أمیرالمؤمنین علیهالسّلام فرموده‌اند، و در اغلب کتب مناقب و تاریخ و حدیث مذکور است.[٢]

وفات عبدالله بن اُبیّ سَلول و نماز رسول خدا بر عبدالله‌ بن اُبیّ و مانع شدن عمر

در روضة الصّفا در جلد ٢، در ذکر وقایع سال نهم هجرت، بعد از ذکر غزوه تبوک و سریّه ذات الرَّمل و آمدن وفود گوید:

در شوّال سال نهم از هجرت عبدالله بن اُبیّ سَلول منافق بیمار شد و ذی‌قعدۀ همین سال وفات یافت. حضرت مقدّس نبوی صلّی الله علیه و آله و سلّم در ایّام مرض او به عیادت او قدم رنجه می‌فرموده و در حین نزع، آن سَرور به او گفت که:

[١]ـ سوره العادیات (١٠٠) آیه ١ و ٢.

[٢]ـ جنگ ١٦، ص ١٤٨.