مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٤٩ - از سالک دل خسته آقای حاج شیخ عبّاس طهرانی رحمة الله علیه

مجلس تمام گشت و به آخر رسید عمر

ما همچنان به اوّل وصلش هم نرسیده‌ایم

حیران شدم حیران شدم، مجنون و سرگردان شدم

[از بس که گشتم کو به کو از بس که رفتم در به در]

از هر رهی گوید بیا، کاینجا منم کاینجا منم

چون می‌روم دنبال او، نی زو خبر نی زو أثر

از هر دری گوید بیا، کاینجا منم کاینجا منم

چون سوی آن در می‌روم، بینم که گردد بسته در

إنّ اللهَ خِلوٌ عَن خَلقِهِ، الخ، بآئنٌ عن خَلقه، الخ.

یا ربّ این تُرک پری چهره عجب عیّاری است

که کند تازه ز وصلش غم هجران مرا

[من که مُردم زغم وصل و فراقش هیهات

ندهد وصل و نه هجران دل حیران مرا]

پهلوی آب و تشنه لب از روی اختیار

در جنب یار و منصرف از بوس و از کنار

یا رب مباد کس چه من خسته فکار

غرق وصال، سوخته جان از فراق یار