مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٤٨ - از سالک دل خسته آقای حاج شیخ عبّاس طهرانی رحمة الله علیه

البتّه در غالب سؤال و جواب‌ها آنکه مسنّ‌تر بود با من صحبت می‌کرد، و آن دو نفر دیگر کمتر حرف می‌زدند.

و السّلام علیکم و رحمةالله و برکاته

الأحقر حسن نوری[١]

از سالک دل خسته آقای حاج شیخ عبّاس طهرانی رحمة الله علیه

آقای حاج شیخ عبّاس طهرانی در نامه‌ای که برای حقیر به نجف اشرف نوشته‌اند؛ دربارۀ حال حقیر مرقوم داشته‌اند:

بسمه تعالی

یا انسان العین و عین الانسان و یا قرّة عینی و ثمرة فؤادی!

عزیزم! عدم قابلیّت حقیر سراپا تقصیر از برای اظهارات کتبی و غیابی حضرتت، ملاک تأخیر عریضه و در حقیقت حجابی برای حقیر شده و مانع از عرض ارادت گردیده.

فتأمّل فی أطوار النفس و استعذ بالله تعالی من شرّها! و اقرء إحدی المناجات المسماة بخمسةَ عشر المبدوّة بهذه الکلمات: «اللّهم[٢] الیک أشکو نفسًا بالسُّوء أمّارة. الخ.» فی خلواتک مع کمال الإنکسار. أعاذنا الله من مکائدها و أطوارها.

باری، محضر مقدّس حضرت آیةالله گلپایگانی[٣] ـ دامت برکاته ـ سلام خالصانۀ حقیر را برسانید و از طرف حقیر عرض کنید که: فراموشم نشده کلمه‌ای را که در حین حرکت از نجف در بیرون شهر موقع موادعه فرمودید: «به یک پیاله

[١]ـ جنگ ١٧، ص ١١٨ الی ١٢٠.

[٢]ـ خ ل: الهی

[٣]ـ مراد حضرت آیةالله آقا سیّد جمال الدّین گلپایگانی (ره) می‌باشند. (محقّق)