مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٩١ - راجع به مطالعه و نوشتن قبل از غروب

قضیّه واقع شد.[١]

راجع به مطالعه و نوشتن قبل از غروب

در شب پنج‌شنبه، ششم جمادی ‌الثانیه ١٤١٥، که به بیمارستان حضرت امام رضا علیه ‌السّلام برای معاینه چشم مراجعه نمودم از جمله مطالب آن بود که چشم پزشک متعهّد و معروف ما: آقای دکتر مجید ابریشمی ـزید‌َ توفیقُهـ فرمودند:

در موقع نزدیک غروب آفتاب تا مقداری از غروب گذشته به فاصله نیم ساعت یا بیست و پنج دقیقه سلّول‌های چشم برای تقویت خود در شب شروع به فعّالیّت می‌نمایند، و در شب قدرت بینایی آن سلّول‌ها نسبت به روز، بالغ بر ده هزار مرتبه افزون می‌گردد! و لهذا در شب تاریک در بیابان وسیع اگر کسی در گوشه بیابان نور مختصری ایجاد کند از فاصله دور فوراً رؤیت می‌شود، امّا قبل از رسیدن شب در فاصله نیم ساعت که هوا نیمه تاریک است و سلّول‌ها هنوز تقویت نشده‌اند دیدن اشیاء مشکل می‌شود، و لهذا دیده می‌شود غالب تصادفات در رانندگی در آن هنگام به وقوع می‌پیوندد.

اما در هنگام صبح که دوباره سلول‌ها کم‌کم قدرت شبانۀ خود را از دست می‌دهند، فقط در فاصله ربع ساعت در بین‌الطّلوعین، قریب به طلوع آفتاب شروع به فعّالیت در تغییر و کاهش می‌شوند، و لهذا آن خطر رانندگی و مشکل دیدار بدین صورت نمی‌باشد.

حقیر گفتم: آیا در مسأله طب، حکم منع کتابت و مطالعه بعد از زمان عصر وارد شده است؟ گفتند: من تا الآن برخورد به چنین امری نکرده‌ام و احتمال قوی می‌رود در آینده نیز این مسأله مکشوف و از نظر چشم پزشکی اعلام گردد؛ همان‌طور که مسأله خوابیدن در شب و استراحت قلب در آن مجهول بود و سپس کشف و

[١]ـ همان مصدر، ص ٢٠٣.