مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٣٨ - اشعاری از مُلاّ باشی

تَخَیَّر‌ْ خَلیطًا مِن فِعالِکَ إنّما

قَرینُ الفَتَی فی القَبرِ ما کانَ یَفعَلُ

و لا بُدَّ بَعدَ المَوتِ مِن أن تُعِدَّهُ

لِیَومٍ یُنادَی المَرءُ فیه فیُقبِلُ

فإن کنتَ مشغولاً بـشَی‌ءٍ فلا تَکُن‌ْ

بغَیرِ الّذی یَرضَی بهِ اللهُ تشغَلُ

فلَن یَصحَبَ الإنسانَ مِن بعدِ مَوتِهِ

و مِن قَبلِهِ إلاّ الّذی کانَ یَفعَلُ

ألا إنّما الإنسانُ ضَیفٌ لأهلِهِ

یُقیمُ قلیلاً فیهم ثُمَّ یَرحَل

پا برهنه عربی صحرائی

بادیه سیر کنی هر جائی

شهر نادیده و ناکرده سفر

نبُد از مردم شهریش خبر

بود منزلگه این اعرابی

وادی بی علفی بی آبی

آبش افتاده ز آبادی دور

آن هم اندر دهن شارب شور

ناگهان بر لب آبی برسید

آب شیرین گِل آلودی دید

مترنّم شد و آمد به طرب

کفی از آب بنوشید عرب

که مگر ماء معین است این آب

یا که بیدار نیم بینم خواب

آب و اینگونه لطیف و شیرین

عسل و شیر مگر باشد این