منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ٤٠٥

گذشته از ايشان از طاعات و عبادات، و نگذاشته از براى ايشان خوارى كه ناشي شده از ملاحظه جلال پروردگار نصيب و بهره در تعظيم و بزرگ دانستن حسنات خودشان، و جارى نشده سستيها در ايشان با درازى جدّ و جهد ايشان.

و ناقص نگشته رغبتهاى ايشان تا مخالفت كنند و عدول نمايند از اميدوارى پروردگار خودشان، و خشك نگشته بجهة طول راز و نياز اطراف زبانهاى ايشان و مالك نشده است ايشان را شغلهاى خارج از عبادت تا اين كه منقطع شود بسبب پنهاني تضرّع ايشان بسوى او آوازهاى بلند ايشان، و مختلف نشده در صفهاى عبادت دوشهاى ايشان، و ملتفت نساخته‌اند بسوى راحتى كه باعث تقصير در امر او است گردنهاى خودشان را، و غالب نمى‌شود بر عزم جدّ و جهد ايشان بيخردي غفلتها، و تير نمى‌اندازند در همّتهاى ايشان فريب دهندگان شهوتها.

بتحقيق كه اخذ نموده‌اند صاحب عرش را ذخيره بجهة روز حاجت‌شان، و قصد كرده‌اند او را نزد بريده شدن خلق بسوى مخلوقات برغبتشان، قطع نمى‌توانند كنند پايان غايه عبادت او را، و باز نمى‌گرداند ايشان را حرص و محبّت بلزوم طاعت او مگر بسوى مادّهائي كه بريده نمى‌شوند آن مادّها كه از دل ايشانست كه عبارت‌اند از خوف و رجا آن، بريده نشده اسباب ترس از ايشان تا سست شوند در جدّ و جهد خودشان:

و أسير ننموده ايشان را طمعهاى دنيوي تا اين كه اختيار نمايند سعى نزديك در تحصيل دنيا را بر كوشش خودشان در تحصيل سعادت آخرت، و بزرگ نمى‌شمارند آنچه كه گذشته از اعمال ايشان، و اگر بزرك شمارند أعمال خودشان هر آينه باطل و زايل مى‌نمايد رجاء و اميدواري ايشان ترسهاى ايشان را، و اختلاف نمى‌نمايند در ذات و صفات پروردگار بسبب غلبه شيطان بر ايشان، و پراكنده نساخته ايشان را بدى بريدن از يكديگر، و مالك نشده ايشان را خيانت حسد