لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٧٧ - باب الصلاة فى السفينة

سبحانه و تعالى و بگو به يارى خدا يا بر يارى نام خداست رفتن كشتى و ايستادن آن به درستى كه پروردگار من آمرزنده و رحيم است پس اگر دريا ترا مضطرب سازد از جهة تلاطم آن پس تكيه كن بر جانب راستت و بگو اين دعا را كه ترجمه‌اش اينست كه استعانت و ياورى طلب مى‌كنم به نام خدا يا به خدا اى دريا ساكن شو به تسكين الهى يعنى خدا يا دريا را ساكن گردان و آن را قرار ده تا اضطرابش بر طرف شود و آرام ده آن را به قدرت خود و نيست حولى و گردشى و حركتى و قوتى مگر بحق سبحانه و تعالى خصوصا در دريا و اين عبارات در صحيح از على بن اسباط از حضرت رضا صلوات اللَّه عليه منقولست و در باب استخارات مفصل خواهد آمد إن شاء اللَّه تعالى.

( «و روى محمّد بن مسلم عن احدهما صلوات اللَّه عليهما قال كان ابى يكره الرّكوب فى البحر للتّجارة»)

و كالصحيح و در صحيح از محمد منقولست از احدهما صلوات اللَّه عليهما كه فرمودند كه پدرم امام محمد باقر يا سيّد السّاجدين مى‌فرمودند كه مكروهست از جهة تجارت بر دريا نشستن.

و در صحيح چنين است كه حضرت باقر و صادق صلوات اللَّه عليهما كراهت داشتند و ايشان را خوش نمى‌آمد كه شيعيان ايشان سوار شوند بر كشتى از جهة تجارت و ظاهرا مراد از تجارت آنست كه خواهند مال ايشان بسيار شود كه اگر بمقدار قوت خود و قوت عيال خود باشد كراهت ندارد و ليكن ظاهر اخبار بسيار آنست كه هر گاه از ممرى ديگر تواند معاش گذرانيدن به دريا ننشينند.

و در حسن كالصحيح از معلى منقولست كه سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از شخصى كه بسفر دريا رود حضرت فرمودند كه پدرم مى‌فرمودند كه ضرر به دينت دارد اينك مردمان همه روزى و معاش را مى‌يابند بى آن كه به دريا نشينند.